"เคาะ เคาะ"
เสียงเบามาก แต่ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัดกลับชัดเจนผิดปกติ
ซูจือสะดุ้งตกใจ เกือบจะร้องออกมาดัง ๆ มือยังคงกุมที่จับประตูแน่น
"เป็นฉันเอง"
เสียงทุ้มต่ำของกู้เหยียนส่งผ่านแผงประตูเข้ามา ราบเรียบเช่นเคย "ยังไม่นอนอีกหรือ?"
"...ยัง"
ซูจือกระแอมเล็กน้อย พยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูปกติ แต่ปลายเสียงยังสั่นเล็กน้อย "มีอะไร?"
ด้านนอกประตูเงียบไปครู่หนึ่ง
"เปิดประตู"
ซูจือจ้องมองแผงประตู หัวใจเต้นถี่ขึ้นอีกครั้ง
เปิดดี หรือไม่เปิดดี? ถ้าเปิดจะพูดอะไร?
แต่ในที่สุดมือก็เร็วกว่าสมอง เมื่อเธอรู้สึกตัวอีกที เธอก็หมุนล็อกประตูเปิดออกไปแล้ว
กู้เหยียนยืนอยู่หน้าประตู เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านสีเทาเข้มแล้ว ผมยังชื้น ๆ อยู่เล็กน้อย เส้นผมด้านหน้าปลิวตกอย่างเป็นธรรมชาติ
ในมือเขาถือแก้วนมร้อน ๆ ที่กำลังลอยควัน
"ให้เธอ" เขายื่นแก้วมาให้ "ช่วยให้นอนหลับ ใส่น้ำผึ้งผสมเล็กน้อย"
ซูจือมองนมในมือเขา แล้วมองใบหน้าสงบนิ่งของเขา ความรู้สึกขัดเขินและ "ความถือตัว" ที่อธิบายไม่ถูกของเธอก็เริ่มแสดงอาการอีกครั้ง
เธอไม่รับ ปักมือทั้งสองข้างที่อกพิงวงกบประตู เงยคางเล็กน้อย พยายามทำท่า "ฉันสบายดี ฉันใจเย็นมาก"
"ดึกดื่นจะให้ดื่มนมอะไร ฉันไม่ใช่เด็กเล็กแล้ว และฉันนอนไม่ต้องมีอะไรช่วยก็หลับได้"
กู้เหยียนมองดูความพยายามแสร้งทำเป็นเข้มแข็งของเธอ ไม่ได้จับผิด เขา "อือ" หนึ่งเสียง แล้วยื่นแก้วไปข้างหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงเรียบเฉย