เพิ่งวางสาย โทรศัพท์ก็สั่นครืนอีกครั้ง
เป็นสายของหลานม่านเหวิน
ซูจือรับสาย ยังไม่ทันได้พูด เสียงของพี่เหวินก็รัวใส่มาอย่างกับฟ้าผ่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจ:
“ซูจือ! ซูจือ! เธออยู่ไหน?! เป็นอะไรรึเปล่า?! บาดเจ็บตรงไหน?! พูดสิ! รีบพูดสิวะ!!”
“พี่เหวิน หนูไม่เป็นไร...” เสียงของเธอยังแหบเล็กน้อย “หนูไม่ได้บาดเจ็บ จริงๆ นะ”
“ไม่เป็นไร? เธอแน่ใจนะ? เธอมั่นใจเหรอ? พวกโรคจิตนั่นไม่ได้แตะต้องตัวเธอ? ไม่ได้ทำร้ายเธอ?”
หลานม่านเหวินพูดไวมาก ทุกคำล้วนแฝงความหวาดกลัว “พี่เพิ่งเห็นเทรนด์ฮอต เกือบหัวใจวาย! ทำไมเธอไม่รับสาย?! อยากให้พี่ตายเพราะความเครียดหรือไง?!”
“หนู... หนูเพิ่งอาบน้ำ ไม่ได้ดูมือถือน่ะ หนูไม่เป็นไรจริงๆ พี่เหวิน ไม่ต้องห่วงนะ” ซูจือพยายามทำเสียงให้นิ่งที่สุด
“ไม่เป็นไรก็ดี ไม่เป็นไรก็ดี...”
หลานม่านเหวินถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วเสียงก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ตอนนี้เธออยู่ไหน? กลับบ้านไม่ได้แน่นอน! อยู่โรงแรมหรือเปล่า? โรงแรมไหน? ระบบรักษาความปลอดภัยเป็นยังไงบ้าง? ส่งที่อยู่มา พี่จะไปหาเดี๋ยวนี้! ไม่สิ อย่าส่ง! พูดในโทรศัพท์เลย พี่กลัวมือถือเธอถูกดักฟัง!”
“หนูไม่ได้อยู่โรงแรม” ซูจือพูดเสียงเบา
หลานม่านเหวินถามต่อ: “แล้วอยู่ไหน? บ้านเพื่อนเหรอ? ปลอดภัยพอไหม ถ้าไม่ปลอดภัยพี่...”
“พี่เหวิน” ซูจือขัดขึ้น แล้วบอกชื่อหมู่บ้าน “หนูอยู่... ยุนฉีปั๋วเยว่”