พนักงานกัดซาลาเปาไปพลางพยักหน้าไปพลาง สายตาเริ่มเลื่อนลอย
แปลว่าพี่คนนี้วิ่งออกกำลังกายหนึ่งชั่วโมง ดูหมากล้อมครึ่งชั่วโมง แล้วลงเล่นหมากกับลุงแก่ ๆ อยู่ครึ่งวัน สุดท้ายแพ้ลุงแก่นั้น แล้วซื้อซาลาเปาหกชิ้นกลับมาปลอบใจตัวเองงั้นเหรอ
ไม่สิ ซาลาเปาซื้อก่อนหน้านี้ต่างหาก
พนักงานรู้สึกว่าอาชีพการงานของตัวเองวันนี้มาถึงจุดพีคสุดแสนจะไร้สาระ
อีกฝั่งหนึ่ง ซูจือให้อาหารแมวเสร็จ ล้างมือแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น สายตามองไปที่ผู้กำกับหลิวที่ยังนั่งยอง ๆ อยู่ที่มุมห้อง แล้วถามออกมาปากเปล่า ๆ ว่า
“ผู้กำกับหลิว วันนี้ถ่ายแค่พวกเราอยู่บ้านเหรอคะ?”
ผู้กำกับหลิวรีบยืดหลังตั้งอกตั้งใจตอบทันที: “เป็นไปได้ยังไง!”
ซูจือมองเขา รอให้พูดต่อ
ผู้กำกับหลิวกระแอมเบา ๆ:
“อีกสักพักเราจะไปกันแล้ว ที่ถ่ายอยู่ตอนนี้คือเนื้อหาประชาสัมพันธ์ก่อนรอบชิงชนะเลิศคืนนี้”
“ตอนบ่ายเราจะส่งรถมารับพวกคุณ ตอนสองทุ่มครึ่ง เปิดสดตรงเวลา”
ซูจือพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม
ผู้กำกับหลิวเห็นเธอไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก็อดถามออกมาไม่ได้: “คุณซู ไม่ถามหน่อยเหรอว่าคืนนี้มีกิจกรรมอะไร?”
ซูจือตอบกลับอย่างใจเย็น: “ถามไปคุณก็ไม่บอกอยู่แล้ว”
ผู้กำกับหลิวนิ่งไปหนึ่งวินาที: “......ก็บอกไม่ได้จริง ๆ”
“ก็จบแล้วไง”
ผู้กำกับหลิวสำลักคำพูดเล็กน้อย ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ ประเมินว่าเวลาใกล้จะได้แล้ว จึงลุกขึ้นยืน แล้วโบกมือให้ช่างกล้อง:
“เอาล่ะ ถอยกันได้แล้ว ให้สองท่านนี้พักผ่อนให้เต็มที่ เจอกันคืนนี้”