ช่างแต่งหน้าเคาะประตูเข้ามา แล้วเริ่มจัดทรงผมและแต่งหน้าให้เธอ
ซูจือนั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้า มองภาพตัวเองในกระจกค่อยๆ ประกอบสมบูรณ์ขึ้นทีละน้อย ในใจรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เธอพูดไม่ถูกว่าความตื่นเต้นนี้มาจากไหน ทั้งที่มันก็เป็นแค่การบันทึกเทปคืนปิดฤดูกาล แต่เธอกลับมีความรู้สึกคลุมเครือว่า คืนนี้จะต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ
ทรงผมและการแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อย
ผมของเธอถูกเกล้าขึ้น เผยให้เห็นลำคอที่เรียวงามและกระดูกไหปลาร้า
เครื่องสำอางประณีต หางตาถูกเขียนให้เชิดขึ้นเล็กน้อย สีริมฝีปากเป็นสีแดงสุภาพเรียบร้อย
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"หนั่วหนั่ว เรียบร้อยหรือยัง?"
ซูจือสูดหายใจลึกๆ: "อือ เข้ามาเถอะ"
ประตูถูกผลักเปิดออก
กู้เหยียนเปลี่ยนเป็นชุดสูทสีดำ ทรงตัดเย็บเฉียบคม ทำให้แนวไหล่ของเขาดูตรงเป็นระเบียบ รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม
สีของเนกไทเป็นสีน้ำเงินเข้ม กลมกลืนไปกับโทนสีของชุดกระโปรงเธอราวกับตั้งใจจับคู่กันมา
พนักงานมองคนทั้งสองแล้ว ก็เข้าใจกันเองถอยออกไป
ประตูถูกปิดเบาๆ ในห้องจึงเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน
สายตาของกู้เหยียนหยุดอยู่ที่ตัวเธอ มองจากบนลงล่าง ค่อยๆ กวาดมองอย่างช้าๆ สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอ
ซูจือถูกเขามองจนรู้สึกเก้ๆ กังๆ ก้มลงดึงชายกระโปรงเบาๆ: "...เป็นอะไรไป สวยไม่พอเหรอ?"
กู้เหยียนไม่ตอบ เพียงแค่มองเธอตรงๆ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยปาก: "ที่รัก"
ซูจือเงยหน้าขึ้น: "หืม?"
กู้เหยียนมองเธอ น้ำเสียงจริงจัง: "โชคดีที่ฉันรู้จักเธอก่อนพวกเขา"