ขนตาของซูจือสั่นไหว ลมหายใจขาดเป็นจังหวะ
นางอ้าปาก เสียงที่นางเปล่งออกมานุ่มนวลเกินกว่าที่ตนเองคาดคิด ปนไปด้วยความตื่นตระหนกและขาดความมั่นใจ:
"...อย่า"
น้ำเสียงท้ายประโยคเลื่อนขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังถามเขา หรือเหมือนกำลังโน้มน้าวตัวเอง
ชั่วขณะที่เสียงขาดหาย เขาก็พลิกตัวนางกลับไปอีกครั้ง
ท่วงท่าเดียวกัน ฉับไวและเด็ดขาด
???
ซูจือถูกเขาพลิกไปพลิกมา ตัวนางมึนงงไปหมด ซบหน้าลงบนเตียงแล้วถามเสียงอู้อี้:
"กู้เหยียน นายทำอะไร?"
ด้านหลังมีเสียงทุ้มต่ำของเขาดังมา ปนไปด้วยความจนใจ:
"เหนือนuo เธอนอนอยู่ข้างฉัน ฉันกลัวตัวเองจะอดใจไม่ไหว"
หน้าของซูจือแดงฉานขึ้นมาทันที ใบหูร้อนผ่าวจนแทบไหม้ นางไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่กดหน้าลงไปในหมอนอีกครั้ง
ฝนนอกหน้าต่างไม่รู้ว่าหยุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เสียงฟ้าร้องก็ห่างออกไปแล้ว เหลือเพียงอากาศชื้นฉ่ำและเสียงน้ำหยดจากชายคาเป็นครั้งคราว
ลมหายใจของนางค่อยๆ สม่ำเสมอ เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง สติเริ่มเลือนราง
ในตอนที่กำลังจะหลับ นางรู้สึกได้ว่ากู้เหยียนที่อยู่ข้างหลังขยับตัวเบาๆ
คางของเขาไล้ลงบนกระหม่อมนาง ท่าทางเบามือ เหมือนกำลังตรวจสอบว่านางหลับไปแล้วหรือยัง
แล้วนางก็ได้ยินเขาถอนหายใจเบาๆ และพูดเสียงแผ่ว เหมือนพูดกับตัวเอง:
"...ช่างเป็น...บ่วงที่แก้ไม่หลุด"