ฟางอวี่ถงกำลังจะเอ่ยปากพูด โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมา
เธอก้มลงชำเลืองมอง หน้าจอแสดงข้อความจากผู้จัดการส่วนตัว: "สะดวกเมื่อไหร่ โทรกลับหาฉันทันที"
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย พลิกโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ ไม่ได้มองอีก เธอเงยหน้าขึ้น ใบหน้ากลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง แต่มองยังไงก็ดูแข็งทื่อ
ส่วนซูจือเอนกายอยู่บนโซฟา ท่าทางผ่อนคลาย นิ้วเรียวค่อย ๆ ใช้ปลายนิ้วพันเส้นผมที่ปล่อยลงมาเล่น
อากาศในห้องนั่งเล่นนิ่งงันไปไม่กี่วินาที
ซูเหยียนฮวนกับเจียงอวิ๋นโย่วมองตากัน ซูเหยียนฮวนส่งสายตาให้เขา เจียงอวิ๋นโย่วเข้าใจความหมาย กำลังจะเอ่ยปาก ฝ่ายหานจิ้งเสวี่ยที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน:
"คนต่อไปให้ฉันเองเถอะ"
สายตาทุกคนหันไปทางเธอ
หานจิ้งเสวี่ยมองไปที่ซูจือ:
"ฉันรู้จักซูจือมาหลายปีแล้ว เธอคนนี้ ดูเผิน ๆ เหมือนเป็นคนง่าย ๆ แต่จริง ๆ แล้วดื้อรั้นมาก"
"เรื่องที่เธอตัดสินใจแล้ว ต่อให้มีวัวสิบตัวมาลากก็ดึงกลับไม่ได้ เส้นทางที่เธอมั่นใจแล้ว ต่อให้ยากแค่ไหนก็จะเดินให้จบด้วยตัวเอง ไม่เคยเอ่ยปากขอใคร"
"มีคนบอกว่าเธอวาสนาดี โชคดี แต่ฉันเคยเห็นกับตาว่าเธออดหลับอดนอนสามคืนติดเพื่อเก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เห็นเธอถูกคนปฏิเสธแล้วไม่พูดสักคำ กลับมาเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด"