ซูจือแตะเปิดรูปภาพ ทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น นิ้วของนางก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เห็นได้ชัดว่ารูปนี้ถูกแอบถ่าย มุมกล้องค่อนข้างต่ำ และมีความเบลอเล็กน้อย
ในภาพ กู้เหยียนเพิ่งออกจากห้องประชุม เสื้อเชิ้ตสีดำถูกขัดเข็มขัดหลวม ๆ ปลายคอเสื้อเปิดออกเล็กน้อย กระดูกไหปลาร้าใต้ลูกกระเดือกของเขาปรากฏอยู่ใต้แสงไฟที่ทางเดิน
เขากำลังยกมือขึ้นจัดแขนเสื้อ เส้นกล้ามเนื้อแขนตึงขึ้น ผ้าเสื้อถูกดึงรั้งเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว
รอยฟันนั้นฝังอยู่บนผิวของเขาอย่างหน้าด้าน ๆ รอยแดงยังไม่จาง เห็นได้ชัดเจนเป็นพิเศษ ราวกับคำประกาศที่เงียบงัน
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นบาง ๆ ท่าทางทั้งคนดูเกียจคร้านแต่ก็มีเสน่ห์
ซูจือจ้องรูปนั้นอยู่นานนับนาที แล้ววางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนเตียงอย่างเงียบ ๆ สูดหายใจเข้าลึก ๆ
ผู้ชายคนนี้ จงใจใช่ไหม!
ในกลุ่มแชทแทบบ้าไปแล้ว
[ไม่ได้แต่งกับคุณกู้หนุ่มจะไม่เปลี่ยนชื่อ]: เป็นไงบ้างพี่น้อง รูปนี้มันเด็ดพอไหม!! ผมเสี่ยงโดนไล่ออกเพื่อถ่ายมานะ!!
[งานห่วย ๆ นี้ใครจะทำก็ทำ]: ฉันเซฟเป็นวอลเปเปอร์เลย... ใครจะทนไหวไหม!! รอยฟันนั่น!! ลูกกระเดือกนั่น!! กระดุมที่ปลดนั่น!!
[อู๋หูได้ขึ้นเงินเดือนแล้ว]: ...ฉันแนะนำให้พวกเธอใจเย็น ๆ นะ ถ้าคุณกู้รู้ว่ารูปนี้แพร่ออกไป กลุ่มเราเนี่ยสิจะเจ๊งทั้งกลุ่ม
[งานห่วย ๆ นี้ใครจะทำก็ทำ]: เจ๊งก็เจ๊ง! ตายเพราะดอกไม้งามใต้ต้นโบตั๋น ไปเป็นผีก็ยังเป็นผีที่มีรสนิยม!