ผู้กำกับหลิวยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น มือทั้งสองข้างท้าวเอว สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด:
"เร็วๆ หน่อย คนต่อไป อย่าเสียเวลา"
ซูจือหัวเราะจนพอใจแล้ว เช็ดมุมตา ยกมือขึ้น: "ฉันเอง ฉันเอง"
เธอลุกขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ซูเหยียนฮวน กระแอมเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คนที่ฉันจะชมคือ ซูเหยียนฮวน"
ซูเหยียนฮวนชะงักไปครู่หนึ่ง กะพริบตา ชี้ไปที่ตัวเอง: "ฉันเหรอ?"
ซูจือพยักหน้า: "ใช่!"
ซูเหยียนฮวนสงสัย: "คุณไม่ชมคุณกู้เหรอ?"
ซูจือไม่ทันได้คิด พูดออกไปอย่างฉับพลัน: "ฉันจะไปชมหมาตัวหนึ่งทำไม?"
ซูเหยียนฮวนมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นบนหัว: "?"
ซูจือโบกมืออย่างไม่แยแส: "ไม่ต้องสนใจ เอ็งแหละ"
[ฮ่าๆๆๆๆ กู้เหยียนอยู่ที่บริษัท โดนด่าเป็นหมาตั้งแต่หัวไม่ถึงหาง]
[ซูจือ: กู้เหยียนเป็นหมา ยืนยันแล้ว ไม่รับการโต้แย้ง]
[กู้เหยียน: ฉันกำลังประชุมอยู่ที่บริษัท จู่ๆ ก็จาม]
ซูจือมองซูเหยียนฮวนด้วยสีหน้าจริงจัง:
"ฮวนฮวน เธอเป็นศิลปินที่มีเซนส์ด้านความบันเทิงที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา! เธอนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ออร่าความตลกโดยธรรมชาติของเธอก็เอาชนะทั้งเวทีได้แล้ว เธอเกิดมาเพื่ออาชีพนี้ เธอเกิดมาเพื่อหน้ากล้อง!"
เธอหยุดชั่วครู่ แล้วเสริมอีกประโยค:
"แล้วก็ตอนที่เธอชมฉันเมื่อกี้นี้ เธอพูดได้ดีจริงๆ ถึงแม้จุดประสงค์จะไม่สำเร็จ แต่กระบวนการมันซาบซึ้งมาก"
ซูเหยียนฮวนตะลึงไปสองวินาที จากนั้นค่อยๆ เอามือกุมหน้าอก ดวงตาแดงก่ำ เสียงสั่นเล็กน้อย:
"พี่จื่อจื่อ... พูดแบบนี้... ฉัน ฉันคืนนี้คงนอนไม่หลับเหมือนกัน"