ซูจือหันไปมองเขาแวบหนึ่ง:
"อืม ดูนี่สิ 'ซูจือได้บทนี้มาเพราะพึ่งครอบครัวแน่นอน'"
"โว้ย!"
เธอทุบผ้าห่ม:
"ตอนฉันลองบท ผู้กำกับเฟยยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใคร โอเคไหม? ในเรซูเม่ฉันก็ไม่ได้เขียนไว้ว่าพ่อฉันเป็นใคร"
กู้เหยียนหัวเราะเบา ๆ: "แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ?"
ซูจือนิ่งไปสองสามวินาที แล้วก็ถอนหายใจ:
"พูดตามตรง ฉันไม่กลัวโดนด่านะ ยังไงก็โดนด่าจนชินแล้ว แค่เป็นห่วงทีมงานน่ะ เพิ่งประกาศคบชัด ๆ ก็ป่วนกันใหญ่ขนาดนี้ ทางผู้กำกับเฟยคงปวดหัวเหมือนกัน"
"แล้วฉวี่เซวียนเพิ่งกลับจากต่างประเทศก็โดนดึงเข้าเรื่องด้วย แบบนี้ก็ไม่ดีต่อเธอเหมือนกัน"
เธอเว้นไปครู่หนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจอีกที "เฮ้อ รู้งี้เมื่อคืนควรคุยแผนจัดการภาพลักษณ์กับพี่เหวินก่อนแล้ว"
พูดจบ เธอก็ล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วโยนไปบนโต๊ะหัวเตียง พลิกตัวหันไปทางกู้เหยียน น้ำเสียงกลับมาเบาสบายเหมือนปกติ:
"แต่ช่างเถอะ รอให้ผู้กำกับเฟยออกมาชี้แจงก็ได้ เขาไม่ใช่ผู้กำกับประเภทที่ถูกกระแสโซเชียลสั่นคลอนได้ง่าย ๆ หรอก เขาต้องออกมาพูดแน่ ๆ"
กู้เหยียนมองท่าทางใจเย็นของเธอ แววตาปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ: "เธอไม่โกรธเหรอ?"
"โกรธไปก็ไม่มีประโยชน์"
ซูจือยักไหล่:
"ฉันจะปีนไปตามสายแลนเพื่อไปปิดปากพวกเขาไม่ได้นี่นา แล้วอีกอย่าง พวกเขาก็พูดของพวกเขาไป ฉันก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร"
เธอเว้นไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค:
"แต่ถ้าพวกเขาด่าแรงเกินไป ฉันก็จะโกรธเหมือนกันแหละ จะได้สวนกลับให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ฉันอารมณ์ดีไม่ได้แปลว่าฉันไม่มีอารมณ์โกรธนะ!"