เขาค่อย ๆ อุ้มหญิงสาวไปวางบนเตียง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้
ซูจือง่วงจนหนังตาจะปิดอยู่แล้ว พอตัวแตะหมอนเข้า ก็พึมพำอะไรงึมงำ ๆ พลางพลิกตัว ขดตัวเองเป็นก้อน
กู้เหยียนยืนมองเธออยู่สองสามวินาทีที่ข้างเตียง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก้มลงประทับจูบที่หลังใบหูของเธอ จากนั้นก็เดินอ้อมไปอีกฝั่งหนึ่ง นอนลง แล้วดึงตัวเธอเข้ามากอด ปิดไฟ
ในความมืด ซูจืองัวเงีย ๆ ซุกตัวเข้าไปใกล้หน้าอกของเขา เสียงแทบฟังไม่ชัด:
“……ราตรีสวัสดิ์”
กู้เหยียนกระชับแขนที่โอบรอบเอวเธอแน่นขึ้น คางทาบลงบนยอดผมของเธอเบา ๆ แล้วตอบเสียงเบา:
“ราตรีสวัสดิ์ ที่รัก”
ซูจือส่งเสียง "อื้ม" เบา ๆ แล้วถูไถเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง ก่อนจะหลับไปอย่างสนิทในไม่ช้า
***
วันต่อมา ซูจือนอนตื่นเองตามธรรมชาติ
ตำแหน่งข้างตัวว่างเปล่าแล้ว เธอยื่นมือไปลูบ ผ้าปูเย็นเฉียบ แสดงว่ากู้เหยียนออกไปนานพอควรแล้ว
เธอนอนอิดโรยอยู่บนเตียงอีกสักพัก เล่นโทรศัพท์มือถือไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า
อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ลงไปชั้นล่าง บนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้าที่เก็บความร้อนไว้ให้ พร้อมกับนมอุ่น ๆ แก้วหนึ่ง และกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง
เธอหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาดู ด้านบนเป็นลายมือของกู้เหยียน:
"อยู่ที่บริษัท มีอะไรโทรหาได้ อาหารอยู่บนโต๊ะ ตื่นแล้วอย่าลืมกิน"
ซูจือมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม วางกระดาษโน้ตกลับลงบนโต๊ะ แล้วนั่งลงกินอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ จนหมด