ไม่นานนัก เสียงจากลำโพงชั้นล่างก็ดังขึ้นพร้อมเสียงของผู้กำกับหลิว:
“คุณผู้เข้าแข่งขันทุกคน ลงมารวมตัวกันได้แล้ว! เตรียมจัดสรรภารกิจอาหารเย็นคืนนี้!”
กลุ่มคนทยอยลงไปชั้นล่าง
ผู้กำกับหลิวถือโทรศัพท์ขึ้นมา กระแอมหนึ่งครั้ง ก่อนจะเอ่ยปาก ก็ถูกซูจือสวนขึ้นมาอย่างแผ่วเบา
“ผู้กำกับหลิวคะ คุณยึดโทรศัพท์ของฉันไป ฉันนอนไม่หลับตอนกลางคืน อารมณ์ไม่ดี ส่งผลต่อการถ่ายทำ อันนี้ถือเป็นความผิดของใคร?”
ทุกคนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ หลุดขำออกมาเป็นเสียงเดียวกัน
ผู้กำกับหลิวมองเธออย่างจนใจ: “ซูจือ คุณครูพิเศษ กฎของกองถ่ายเป็นแบบเดียวกันหมด ทุกคนก็ส่งกันทั้งนั้น ทำไมคุณต้องเป็นกรณีพิเศษด้วย?”
ซูจือพูดอย่างมีเหตุมีผล: “ก็แน่นอนสิ ฉันเป็นคนอ่อนแอกว่าใครเพื่อน”
[อาไคผู้รู้แจ้งที่สุดในโลกมนุษย์]: เธอกล้าพูดจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ
[ลิงจุกหงอนยอดเยี่ยมที่สุดในโรงพยาบาลบ้า]: ผู้กำกับหลิว: ฉันจะขอบคุณจริง ๆ
[ประจำถิ่นในโซนคอมเมนต์ลบ]: คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงหรือไง? กองถ่ายตามใจเกินไปแล้ว
[คอมเมนต์ลบมาเยือน]: จู้จี้จุกจิกจนน่าเบื่อ ไม่มีฉากเธอยิ่งดูดี
[กินเม็ดแตงโมไม่เคี้ยวเมล็ด]: คนอื่นเขาส่งโทรศัพท์กันเรียบร้อย มีแต่เธอเรื่องมาก
[คนเดินผ่านแบบไม่ผ่านจริง ๆ]: ผู้หญิงคนนี้ไม่เสแสร้ง ฉันชอบ
[ฉันคือเบบี้ตัวน้อยของจื่อจื่อ]: ไม่งั้นแกจะเป็นแค่คนเดินผ่านได้ไง สายตาดีจริง มีรสนิยม เพื่อนเอ๋ย แกจะรวยวันใดวันหนึ่งแน่นอน
[คนรักหน้าตาอันดับหนึ่งของโลก]: แม้จะอ่อนแอแต่สวย งั้นฉันยกโทษให้
ผู้กำกับหลิวไม่ถือสากับเธอ พูดประกาศต่อ:
“โทรศัพท์เครื่องนี้ที่แจกให้ทุกคน มีไว้หลัก ๆ สามอย่าง: