ซูเหยียนฮวนชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างทันที: "อาจารย์หาน นี่ นี้ไม่ดีมั้งคะ... ห้องระเบียงคุณจับได้นะ"
"ฉันไม่เป็นไร" หานจิ้งเสวี่ยยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ น้ำเสียงเรียบเฉย "อยู่ที่ไหนก็ได้"
บรรยากาศในกองถ่ายอบอุ่นขึ้นในทันที
แต่กระแสคอมเมนต์กลับเดือดพล่านไปด้วยคำพูดประชดประชัน:
[โถงถงสวรรค์น้อย]: แสร้งทำเป็นใจกว้างหรือไง แสดงให้ใครดู?
[ไม่อยากเห็นซูคนนั้น]: ขำไม่หยุด ตั้งการ์ดเป็นคนดีเย็นชาใช่ไหม พอกล้องปิดก็รู้แล้วว่าเสียใจแค่ไหน
[ตั้งชื่อยากจัง]: คนข้างบนป่วยหรือเปล่า เขายอมแลกห้องกัน แกจะไปยุ่งอะไรด้วย
[ชีวิตตบฉันหนึ่งฟาด ฉันเลยบ้า]: พวกด่าไม่มีอะไรทำหรือไง เห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
[ข้าวต้มใส่หวาน]: สถานะวงการเขาขนาดนั้น จำเป็นต้องเสแสร้งด้วยหรือ?
ซูจือค่อย ๆ คลี่กระดาษแผ่นสุดท้ายออก ด้านบนเขียนไว้ชัดเจน: ชั้นสอง ห้องมีระเบียง
นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้ม: "ไม่ทำให้ตัวเองผิดหวังจริง ๆ!"
พวกคนชอบด่าในกระแสคอมเมนต์หันเป้าได้ทันที:
[องครักษ์พิทักษ์อวี่ถง]: ช่างรู้จักแย่งจริง ๆ ขนาดห้องยังต้องแย่งที่ดีที่สุด
[ผู้ชำนาญการดูนังตัวร้ายในวงการบันเทิง]: เมียน้อยสมควรได้ห้องดี ๆ ทีมงานช่างประจบประแจงจริง
[วันนี้จือจะปล่อยวางหรือยัง]: เขาจับฉลากได้เองทั้งนั้น พวกขี้อิจฉาอะไรกันนัก
[คนเดินถนนอย่ามาเถียงฉัน]: แฟนคลับซูจือเลิกแก้ตัวเถอะ ยิ่งแก้อิ่งดำ
ผู้กำกับหลิวพยักหน้า:
"ดีมาก ต่อไปเป็นฝ่ายผู้ชายจับ กติกาเหมือนเดิม ชั้นสามมีสี่ห้อง สองห้องมีระเบียง สองห้องธรรมดา และฉันขอบอกไว้ก่อน ห้องเป็นแนวตรงกัน ชั้นสองอยู่ห้องไหน ห้องด้านล่าง ชั้นสามก็จะเป็นห้องตรง ๆ ด้านบนของห้องนั้น"