กู้เหยียนก้มตัวลงอย่างว่าง่าย
ชายหนุ่มบ่าไหล่ผึ่ง เอวคอด ทรวดทรงได้รูป
นิ้วของซูจือแตะแผ่นหลังเขาเพียงเสี้ยววินาที ก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะรีบผูกเชือกให้เรียบร้อยแล้วถอยออกมา
"เสร็จแล้ว! ฉันไปก่อน!"
พอหันหลังจะเดิน เธอก็รู้สึกว่าข้อมือถูกใครบางคนดึงไว้เบา ๆ
ซูจือชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วสะบัดมือออกวิ่งหนีทันที
[เขินน้ำตาลแต่ไม่ตาบอด (เวอร์ชันใส่แว่นดำ)]: อ้าาาาา ฉันฉันฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม! พระเจ้าช่วย! เทพเหยียนจับมือเธอแล้ว!
[ใช้เลย์ติดสินบนยมราชขอลาหยุดยาว]: เองเองเองไม่ได้ตาฝาด ฉันก็เห็นเหมือนกัน!!
[ตกใจ มีเรื่องที่ข้าพังค์ยังไม่รู้ด้วยเรอะ]: เขาบอกว่า... เรื่องนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ นะ ทั้งคู่ไม่ใช่แค่คนรู้จักทั่วไปแน่นอน รอไว้เลย ฉันจะระดมทุกความสัมพันธ์ที่มีไปสืบให้รู้เรื่อง!!
[พูดเก่งแล้วไง พูดเก่งก็เวิร์ก]: ไปเถอะ เราจะรอเธอกลับมาอยู่ที่นี่
[สาวกตัวน้อยของถงถง]: ซูจือขอหน่อยเถอะ ตั้งใจมั่วผู้ชายชัด ๆ
กู้เหยียนยืดตัวขึ้น ปลายนิ้วแตะโบว์ที่เอวเบา ๆ ในแววตามีรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนจะหันไปเข้าครัว
เสียงน้ำไหล เสียงมีดสับดังขึ้น
ซูจือรีบกลับไปที่โซฟา เธอจะไม่ยอมให้เขามาไถ่โทษด้วยการทำอาหารสักมื้อเด็ดขาด
ใครใช้ให้เขาหลอกเธอ!
เธอแอบชำเลืองตาไปทางครัว
ก็พบกับสายตาของกู้เหยียนพอดี
ซูจือ: "..."
เธอรีบหันหน้าหนีทันที ทำเป็นมองวิวทะเลนอกหน้าต่าง
อาหารถูกยกขึ้นโต๊ะในไม่ช้า
สี่จานหนึ่งแกง ดูสะอาดตา
เจียงอวิ๋นโย่วตาโตเป็นประกาย: "อาจารย์กู้เก่งมาก! ดูน่ากินกว่าร้านอาหารอีก!"
กู้เหยียนเช็ดมือ แล้วตอบรับเสียงหนึ่ง
ทุกคนต่างนั่งลงตามที่ของตัวเองที่โต๊ะอาหารยาว
ฟางอวี่ถงเดินเข้าไปหาคู้เหยียนอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงนุ่มนวล: "อาจารย์กู้ วันนี้เหนื่อยหน่อยนะคะ"
กู้เหยียนพยักหน้ารับเล็กน้อย สายตาสงบนิ่งกลับไปที่โต๊ะ
ซูจือเลือกนั่งมุมหนึ่งแต่เนิ่น ๆ แล้วก้มหน้ากินข้าวอย่างหนักหน่วง
เพราะก่อนหน้านี้กู้เหยียนไปต่างประเทศ เธอไม่ได้กินอาหารฝีมือเขามานานมากแล้ว
"พี่จื่อจื่อ กินช้า ๆ หน่อย เดี๋ยวสำลักเอา"
ซูเหยียนฮวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นแก้มซูจือตุ่ย ๆ เหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวเล็ก ๆ ก็รีบยื่นแก้วน้ำเปล่าให้