ผู้กำกับหลิวพยักหน้ารัว ๆ รับบทสนทนาต่อได้อย่างลื่นไหล "เข้าใจ ๆ ผมก็ชอบดูแลตัวเองเหมือนกัน"
พูดจบเขาก็วางถ้วยชาลง แล้วเพิ่มน้ำเสียงให้ดังขึ้น
"สรุปคือ ภารกิจของแต่ละกลุ่มล้วนจบลงอย่างสมบูรณ์ ผลงานออกมายอดเยี่ยมมาก!"
"เอาล่ะ อีก 20 นาทีจะเปิดมื้อเที่ยง ทุกคนทานให้เต็มที่เลย!"
"แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะ ภารกิจช่วงบ่ายวันนี้ใช้สมองค่อนข้างมาก แนะนำให้ทานอิ่มแค่ 7 ส่วน พักที่ว่างไว้ให้สมองได้คิด"
ผู้กำกับหลิวพูดจบ ซูเหยียนฮวนก็ตอบรับทันที ตบไหล่เจียงอวิ๋นโย่วข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นรอไม่ไหว
"ไป ๆ ๆ ทานข้าว ๆ! เช้านี้พลังถูกใช้ไปเยอะมาก ต้องชาร์จแป๊บนึง"
เจียงอวิ๋นโย่วผลักรถเข็นของเธอมุ่งหน้าไปทางห้องอาหาร ก้มมองเธอแวบหนึ่ง
"เธอใช้พลังอะไรไป? ทั้งช่วงเธอนั่งอยู่บนรถเข็น ยังไม่ได้เดินเลยสักก้าว"
ซูเหยียนฮวนไม่หันกลับมา พูดอย่างมีเหตุมีผล
"ฉันใช้พลังสมองไป! การทำงานศิลปะก็ต้องใช้ความคิดนะ โอเค? เหนื่อยกว่าการวิ่งอีก!"
เจียงอวิ๋นโย่วนิ่งไปสองวิ ". . . เมื่อกี้เธอไม่ใช่หลับตลอดทางบนรถเหรอ?"
"นั่นเรียกว่าพักสะสมพลัง!"
สองคนโต้เถียงกันพลางเดินไปทางห้องอาหาร
ส่วนซูจือยังคงนั่งอยู่บนโซฟา สายตาจ้องแผ่นหลังของผู้กำกับหลิวไม่วางตา
กู้เหยียนมองตามสายตาเธอไป "เป็นอะไรไป?"
ซูจือไม่ละสายตา ลดเสียงลงเล็กน้อย "ฉันสงสัยว่ามีอะไรแอบแฝง รู้สึกเหมือนเราถูกผู้กำกับหลิวหลอก"
กู้เหยียนเลิกคิ้ว "พูดยังไง?"
ซูจือหันกลับมามองเขา สีหน้าจริงจัง "ดูสีหน้าเขาเมื่อกี้สิ ต้องรู้เรื่องอะไรแน่ ๆ"