กู้เหยียนคว้าเอวเธอไว้ พลิกตัวกดเธอลงใต้ร่างของเขา
การเคลื่อนไหวรวดเร็วและเฉียบขาด ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว
กว่าซูจือจะตั้งสติได้ เธอก็นอนหงายอยู่บนเตียงแล้ว โดยมีเงาร่างของเขาครอบคลุมอยู่เบื้องบน
มือข้างหนึ่งของเขาพยุงอยู่ข้างหูเธอ ส่วนอีกข้างยังคงวางอยู่ที่เอวเธอ ฝ่ามือแนบไปกับผิวเธอผ่านชุดนอนบางๆ ความร้อนที่แผ่ออกมาทำให้เธอตกใจ
ลมหายใจของซูจือชะงักกึก
เหมือนว่า…จะทำเรื่องใหญ่แล้วสิ
เธอคิดจะหดตัวหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่มีที่ให้ถอย
ในความมืด เธอมองไม่เห็นสีหน้าของเขา ได้แต่รู้สึกถึงลมหายใจที่พัดผ่านแก้มของเธอเมื่อเขาโน้มตัวลงมา อุ่นๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่แฝงความอันตรายและเกียจคร้าน
เสียงของเขาดังมาจากเบื้องบน ต่ำและแหบพร่า “ลูบพอหรือยัง”
ขนตาของซูจือสั่นไหว หัวใจเต้นรัวจนผิดปกติ เอ่ยออกไปโดยไม่ทันคิด “ยังไม่พอ”
กู้เหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนไม่คิดว่าเธอจะตอบแบบนั้น
ในความมืด เธอรู้สึกได้ว่าลมหายใจของเขาหนักขึ้นเล็กน้อย
แล้วเขาก็เอ่ยขึ้น เสียงต่ำลงกว่าเดิมอีก ท้ายเสียงห่อลง แหบจนไม่เหมือนเดิม “เหนือนuo”
“อืม” ซูจือตอบรับ เสียงเบา
เธอเงยหน้ามองเขา “กู้เหยียน ฉันอยากจูบเธอ จะทำยังไงดี”
เธอไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่สบตากับเขาในความมืด แล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แตะริมฝีปากของเธอกับมุมปากของเขาเบาๆ