พนักงานถือโทรโข่งตะโกนว่า
“แต่ละคู่ยืนยันคู่ของตัวเอง ห้านาทีต่อจากนี้ขึ้นรถ มุ่งหน้าไปฐานฝึกกลางแจ้ง!”
ซูจือหยิบกระเป๋าเล็กๆ ของตัวเอง เดินไปยืนข้างๆ อวี๋สือเจ๋อ กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบงานการ
“เดี๋ยวภารกิจนายตามจังหวะฉันก็พอ เราทำให้สำเร็จตามปกติ”
อวี๋สือเจ๋อพยักหน้า “ได้”
[โหมดทำงานของจื่อจื่อมาแล้ว ลงมือทำภารกิจต่างหากคือทางเดียว]
[อวี๋สือเจ๋อเชื่อฟังดี กลุ่มนี้บรรยากาศยังใช้ได้]
ฟางอวี่ถงชะเง้อมองไปทางกู้เหยียนเบาๆ เสียงอ่อนโยนบางเบา ราวกับเอาใจเล็กน้อย
“อาจารย์กู้ เดี๋ยวภารกิจฉันอาจไม่ค่อยถนัด รบกวนช่วยดูแลหน่อยนะคะ”
กู้เหยียนเพียงพยักหน้ารับอย่างสุภาพ น้ำเสียงห่างเหินเป็นกันเอง “เป็นสิ่งที่ควรทำ”
[ระยะห่างเต็มพิกัด บอกต่อๆ กันไป กู้เหยียนไม่เหมือนใครเฉพาะกับซูจือเท่านั้น!]
[ซูจือคือหนึ่งเดียวของกู้เหยียน!]
[กู้เหยียนสารภาพรักซูจือแล้ว!]
ทุกคนทยอยขึ้นรถบัสคันใหญ่ที่ทีมงานเตรียมไว้
ซูจือคุ้นเคยกับการหาที่นั่งว่างกลางรถ กู้เหยียนไม่ลังเลแม้แต่น้อย เดินมานั่งข้างๆ เธออย่างเป็นธรรมชาติ การเคลื่อนไหวเข้าที่เข้าทางและเป็นธรรมชาติ
รถบัสค่อยๆ ขับออกจากเขตวิลล่า มุ่งหน้าไปทางชานเมือง
ในรถ ซูจือนอนหลับปุ๋ย ที่เหลือต่างก็หลับตาพักผ่อน หรือมองวิวข้างทาง หรือคุยเล่นเรื่อยเปื่อย บรรยากาศเงียบสงบ
แต่อวี๋สือเจ๋อที่นั่งอยู่เฉียงไปทางด้านหน้าของซูจืออดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองหลายครั้ง มองซูจือที่หลับสบาย ดูท่าจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ลังเล เห็นเธอหลับลึก ตลอดทางไม่ลืมตาขึ้นมาเลย สุดท้ายก็ต้องกลืนคำพูดที่อยู่ในปากลงคอ
ไม่นานนัก รถบัสจอดนิ่งอยู่ที่พื้นที่กลางแจ้งกว้างๆ