ซูเหยียนฮวนนั่งอยู่บนรถเข็น สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีน้ำตาลยาว ใส่หมวกนักสืบกดต่ำลงบนหัว มือยังถือกล้องยาสูบที่ไม่ได้จุดไฟอย่างทำเป็นว่าเป็นนักสืบ
เธอเงยหน้ามองซูจือ นิ่งไปสองวินาที แล้วเอ่ยชมจากใจจริง:
"...ให้ตายสิ สวยเกินไปแล้ว"
[ให้ตายสิ สวยเกินไปแล้ว——ประโยคนี้ฉันพูดเอง ฮวนฮวนแค่ช่วยฉันเปล่งเสียง]
[อ๊าาาาาาาา! พี่สาวฆ่าฉัน! พี่สาวสวยมาก! ขอหอมแก้มพี่สาวที! ฟุดฟิดฟุดฟิด!]
[หุ่นแบบนี้ ฉันแทบขาดใจ! ให้ตายเถอะ! สงสารกู้เหยียนชะมัด!]
[แงๆๆๆๆๆ ทำไมฉันถึงยังไม่ได้กินจื่อจื่อคนนี้สักที]
เจียงอวิ๋นโย่วยืนอยู่ข้างเธอ สวมชุดยาวสไตล์สาธารณรัฐจีนสีเทา ทับด้วยเสื้อกล้าม สวมแว่นตากรอบกลมบนดั้งจมูก ถือสมุดบันทึกที่เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากในมือ
เขาผลักแว่น มองซูจือครู่หนึ่ง แล้วรีบเบือนสายตาออกไป ใบหน้าแดงเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
หานจิ้งเสวี่ยเดินออกมาจากหลังม่านอีกด้าน สวมชุดกี่เพ้าสีบัวโรยเรียบหรู ทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนสีครีม
ผมถักเป็นเปียหลวมๆ ห้อยลงมาที่หน้าอก มือถือถ้วยชากระเบื้องเขียว ท่วงท่าสง่างามนุ่มนวลราวกับคนที่เดินออกมาจากภาพวาด
เสิ่นอี้หวยเดินตามออกมาหลังเธอ สวมแจ็กเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้ม มีกล้องถ่ายรูปประกอบฉากห้อยคอ ปีกหมวกกดต่ำ แต่สายตาจับจ้องอยู่ที่หานจิ้งเสวี่ยตลอดเวลา มุมปากมีรอยยิ้มบางๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น