เธอมองไปที่กู้เหยียน
กู้เหยียนมุมปากยกขึ้น สายตานั้นเหมือนกำลังบอกว่า "ฉันอธิบายแล้ว เขาไม่เชื่อ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้"
ซูจือทำได้เพียง "..." อีกครั้ง
เธอถอนใจยอมแพ้ไปเต็มๆ
เธอลุกขึ้นยืน ยิ้มสุภาพให้มาร์ก จากนั้นเดินหน้าตรงไปยังประตูลับที่อยู่ด้านในสุดของออฟฟิศ ซึ่งเป็นห้องพักผ่อนของกู้เหยียน
เธอพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมา "พวกคุณคุยกันเถอะ ฉันไปก่อน"
ไม่เห็นก็ไม่ทุกข์ใจ
อีกด้านหนึ่ง ในสตูดิโอ
เจียงอวิ๋นโย่วเล่นจบเพลงหนึ่ง วางมือลง แล้วหันไปมองฟางอวี่ถงที่อยู่บนโซฟา
"พี่สาวอวี่ถง เป็นไงบ้าง? ช่วยวิจารณ์หน่อย"
ฟางอวี่ถงนิ่งเงียบไปสองวิ แล้วให้ความเห็นอย่างจริงจัง
"ทำนองเพราะมาก ชั้นวางเสียงในเพลงก็ลงตัวดี แต่ฉันว่าท่อนฮุคถ้าเน้นให้เด่นขึ้นอีกนิดจะดีกว่านี้"
เจียงอวิ๋นโย่วพยักหน้า คิดอะไรบางอย่างแล้วหันกลับไปจดลงในสมุดข้างมือ
"มีเหตุผล ท่อนฮุคฉันทำมันเรียบไปหน่อย เดี๋ยวกลับไปปรับอีกที"
ฟางอวี่ถงมองท่าทางเขาก้มหน้าจด เธอยิ้มเล็กน้อย
[??? ไม่ใช่สิ เธอฟังรู้เรื่องจริงๆ ด้วยเหรอ?]
[เธอแสร้งทำเป็นรู้จักมากกว่า]
ฟางอวี่ถงเปลี่ยนท่านั่งให้ผ่อนคลายขึ้น "ปกติตอนแต่งเพลง นายทำแบบนี้ตลอดเหรอ มีทำนองก่อนแล้วค่อยเติมเนื้อร้อง?"
เจียงอวิ๋นโย่วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้คิดเล็กน้อย