ลิฟต์มาถึงชั้นที่ต้องการ พอเสียงติ้งดังขึ้น ประตูก็ค่อย ๆ เปิดออก
ซูจือออกไปก่อน ตรงไปยังหน้าห้องทำงานอย่างคุ้นเคย ผลักประตูเข้าไป
ที่โถงทางเดินนอกลิฟต์ไม่มีใครเลย คงเป็นกู้เหยียนสั่งการไว้ก่อนแล้ว
เธอเดินตรงไปนั่งที่โซฟา แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่น ใบหน้าเล็ก ๆ ตึงเครียด ไม่แม้แต่จะมองเขา
กู้เหยียนเดินตามเข้ามาหลังเธอ ปิดประตู
เขามองท่าทางเธอ พลางหัวเราะเบา ๆ ไม่รีบร้อนพูดอะไร เดินไปนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเธอ ให้สายตาอยู่ระดับเดียวกัน
ซูจือที่ถูกเขาทำแบบนี้กะทันหันถึงกับตั้งตัวไม่ติด โทรศัพท์แทบถือไม่อยู่ ถอยหลังหน่อยหนึ่ง "...นายจะทำอะไร?"
กู้เหยียนมองเธอ น้ำเสียงอ่อนลง "โกรธจริง ๆ เหรอ?"
ซูจือเบือนสายตาไปทางอื่น น้ำเสียงแข็ง ๆ "เปล่า"
"แล้วทำไมหน้านายดูเหมือนมะระขี้นกแบบนั้นล่ะ"
...หน้าฉันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
สามวินาทีต่อมา ซูจือก็รู้ตัว "นายต่างหากที่เหมือนมะระขี้นก!"
กู้เหยียนยิ้มน้อย ๆ ยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์ในมือเธอออกมา
ซูจืองงไปชั่วขณะ สัญชาตญาณพุ่งตัวไปจะแย่งคืน "นายคืนมานะ—"
เขายกโทรศัพท์ขึ้นสูง ใช้ข้อได้เปรียบเรื่องแขนยาวทำให้เธอเอื้อมไม่ถึง
ซูจือเขย่งเท้าขึ้น สุดท้ายก็ยังไม่ถึง กำลังจะจ้องเขา มืออีกข้างของเธอก็ถูกเขาจับไว้ แล้วช็อกโกแลตห่อสวยงามชิ้นหนึ่งก็ถูกวางลงบนฝ่ามือเธอเบา ๆ
เขาก้มมองเธอ น้ำเสียงเบาลง ปนเชิงเอาใจ "ของขวัญขอโทษ"
ซูจือก้มมอง ชายปากขยับเล็กน้อย แล้วส่งเสียงหึ ๆ เบา ๆ "...ช็อกโกแลตแค่นี้จะมาปัดความผิดฉันเหรอ"