เธอจ้องไปที่ชั้นวางของซึ่งเต็มไปด้วยบรรจุภัณฑ์สีสันสดใสแถวหนึ่ง สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแปลก ๆ
เธอยังไม่ทันจะหันหลัง กู้เหยียนก็เข้ามาชิดจากด้านหลัง อกของเขาแทบจะแนบกับหลังของเธอ มือข้างหนึ่งวางลงบนชั้นวางข้างตัวอย่างเป็นธรรมชาติ กึ่งโอบเธอไว้ในวงแขน
เสียงของเขาทุ้มต่ำ ปนรอยยิ้มขี้เกียจ ลมหายใจพัดผ่านใบหูของเธอ:
"ที่รัก ดูอะไรอยู่?"
ปลายหูของซูจือแดงระเรื่อ เธออยากจะหลบไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ แต่ถูกแขนของเขาที่วางอยู่บนชั้นวางขวางทางไว้
เธอฝืนทนไม่หันหน้ากลับ: "...ไม่มีอะไร เดินผิดทาง"
"เดินผิดทาง?"
กู้เหยียนหัวเราะเบา ๆ มืออีกข้างยื่นมาจากข้างตัวเธอ หยิบกล่องหนึ่งลงมาจากชั้นวางอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วเคาะลงบนบรรจุภัณฑ์เบา ๆ
"ที่รัก" เขาเอียงหน้า เสียงต่ำลงอีกนิด "รสสตรอว์เบอร์รีอยู่ที่นี่"
สายตาของซูจืออดไม่ได้ที่จะตกไปที่สิ่งของในมือเขา เหลือบเห็นตัวอักษรสองสามตัวบนนั้น หน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ความร้อนลามไปจนถึงโคนคอ
เธอกัดฟันยื่นมือไปผลักแขนเขา:
"...กู้เหยียน นายตั้งใจใช่ไหม!"
ไม่น่าแปลกใจที่ต้องมาซูเปอร์มาร์เก็ต! ที่เขาพูดตอนเที่ยงว่า "ซื้อรสสตรอว์เบอร์รี" นั้น ไม่ได้หมายถึงผลไม้ตั้งแต่ต้น!
กู้เหยียนหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ปฏิเสธ