ห้องชุด 301
ซูจือยิ่งคิดยิ่งโมโห กอดโทรศัพท์มือถือพลิกตัวบนเตียง นิ้วจิ้มหน้าจออย่างรวดเร็ว:
เจือน้อยตัวหนึ่ง: "แกเปิดประชุมก็เปิดไปสิ!"
เจือน้อยตัวหนึ่ง: "ติดกระดุมให้เรียบร้อยได้ไหม!!!"
เธอส่งเสร็จก็ปาโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้าง ๆ เอาแขนโอบอก จ้องเพดานตาปริบ ๆ ด้วยความงอน
ไม่ติดกระดุมก็ช่างเถอะ ยังให้คนแอบถ่ายรูป แล้วส่งเข้ากลุ่ม แล้วเธอก็มาเห็นเข้า
เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือเขาดันใส่เสื้อเชิ้ตสีดำ! เสื้อเชิ้ตสีดำที่เธอชอบที่สุด ไม่ใส่ตอนไหน ดันมาใส่ตอนที่เธอไม่อยู่ เห็นไม่เห็น จับต้องไม่ได้นี่แหละ
จะไปยั่วใครห๊า!
ผ่านไปประมาณสองนาที โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา
ไอ้หมาบางคนแซ่กู้: "ร้อน "
ซูจือจ้องคำนั้นแล้วโมโหจนต้องลุกขึ้นนั่งบนเตียง
ร้อน? ร้อนหัวแกสิ! ในห้องประชุมมันจะร้อนได้ขนาดไหน? แอร์ตั้งไว้เป็นของประดับหรือไง?
แล้วก็ ร้อนแล้วจะแก้กระดุมได้ตามใจชอบเลยเหรอ? ร้อนแล้วจะให้คนถ่ายรูปลงกลุ่มได้เลยเหรอ? ร้อนแล้วจะให้เธอจ้องหน้าจอแล้วกลืนน้ำลายจนถึงตอนนี้ได้ยังไง?!
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยกโทรศัพท์ขึ้นมาตรงหน้า แล้วพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง:
เจือน้อยตัวหนึ่ง: "ร้อนก็ไปนั่งในตู้เย็นสิ!!!"
เจือน้อยตัวหนึ่ง: "ที่สาธารณะนะ แกจะสนใจภาพลักษณ์บ้างได้ไหม!!!"
เธอยิ่งพิมพ์ยิ่งอิน จนไม่ได้ยินเสียงประตูห้องชุดเปิดเข้ามา