ช่างเทคนิคหนุ่มก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร
ผู้กำกับหลิวสูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์:
"ซ่อม! ซ่อมเร็ว! อย่าให้พลาดช่วงสำคัญเด็ดขาด!"
เขาหยุดคิดนิดหน่อย แล้วหันไปบอกผู้ช่วยผู้กำกับเพิ่มเติม:
"ต่อไปนี้กล้องในห้องพักของแขกรับเชิญตอนกลางคืน หลังห้าทุ่มกว่าจะให้แขกปิดเองได้ มีกรณีพิเศษต้องมาขอฉันอนุมัติ!"
ผู้ช่วยผู้กำกับรีบจดลงในสมุดอย่างรวดเร็ว
ผู้กำกับหลิวหันกลับไป จ้องที่จอภาพซึ่งแสดงประตูที่ปิดสนิท พึมพำกับตัวเอง:
"ฉันเป็นผู้กำกับมาหลายปี ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งรายการของฉันจะโดนเน็ตไอด์ถล่มเซิร์ฟเวอร์พังเพราะแขกรับเชิญปิดประตู..."
ฝ่ายนี้ ซูจือยังไม่ทันตั้งตัว ทั้งตัวก็ถูกกู้เหยียนผลักเข้ามาในห้อง หลังของเธอแนบไปกับบานประตู
นางตะลึงไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้น สายตากวาดไปที่เสื้อเชิ้ตสีดำที่เขาสวมอยู่โดยไม่รู้ตัว
เป็นตัวเดียวกับในรูปเป๊ะ
คอเสื้อเปิดกว้างเล็กน้อย กระดูกไหปลาร้าโผล่พ้นออกมา รอยฟันนั้นยังคงเห็นได้ราง ๆ
เนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตตึงเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวของเขา เน้นให้เห็นโครงร่างไหล่และเอว
มีความเซ็กซี่แบบไม่ตั้งใจ
สายตาของซูจือหยุดอยู่ที่คอเสื้อของเขาชั่วครู่ ก่อนจะละสายตาออกอย่างรวดเร็ว ใบหูแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้
กู้เหยียนก้มมองนาง มองเห็นช่วงที่เหม่อลอยของนางได้หมด จึงหัวเราะเบา ๆ: