กู้เหยียนเลิกคิ้ว สายตากวาดไปบนใบหน้าของเธอช้าๆ แล้วลดเสียงต่ำลง "เปลี่ยนวิธีไหมล่ะ"
...
กว่าสิบนาทีต่อมา ซูจือหน้าลูกทุ่งเผ่นออกจากห้องนั่งเล่นกลับเข้าห้องนอนใหญ่ "ปัง" เสียงประตูดังปิดลง
กู้เหยียนนั่งเอนบนโซฟา มองเงาหลบหนีของเธอ ก้มหน้ายิ้มเบาๆ
เขาหันกลับไปที่ห้องนอนรอง ยืนหน้ากระจก เอียงคอเล็กน้อย เห็นรอยแดงจางๆ บนลำคอ มุมปากค่อยๆ โค้งขึ้น
อีกด้านหนึ่ง ฟางอวี่ถงกับอวี๋สือเจ๋อขึ้นรถ รถแล่นออกจากประตูวิลล่า มุ่งหน้าไปใจกลางเมือง
ฟางอวี่ถงนั่งเบาะหลังติดหน้าต่าง หันมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่พูดอะไร
อวี๋สือเจ๋อนั่งข้างเธอ ไม่พูดเหมือนกัน
บรรยากาศในรถเงียบจนชวนอึดอัด
ช่างกล้องนั่งเบาะหน้า กล้องจับไปที่เบาะหลัง ค่อยๆ จับภาพความเงียบนี้ไว้
เขาปรับโฟกัสเล็กน้อย คิดในใจ:
ถ้าผู้กำกับเห็น หรือตอนตัดต่อเทปสตูดิโอ ถามว่า "ทำไมทั้งคู่ไม่พูดกัน" เขาจะตอบว่า "พวกเขาสื่อสารกันด้วยวิญญาณ คนทั่วไปไม่เข้าใจ"
แล้วก็คิดอีกที ว่าคำอธิบายนี้คงไม่น่าเชื่อถือพอ เลยเปลี่ยนแนวคิด
ปล่อยเพลง "จ้วงชิงหยิงเยว่" เป็นแบ็คกราวน์แทนก็ได้ แถมบรรยากาศก็เข้ากันดี พอออกอากาศผู้ชมอาจคิดว่าเป็นตัวอย่างหนังอินดี้ก็ได้นะ