ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ซูจือตบหน้าตัวเองเบา ๆ รอจนความร้อนบนใบหน้าค่อย ๆ ลดลงไปบ้าง จึงเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเร่งรีบ
เสื้อผ้าที่เปียกโชกติดกับตัวถอดยาก เธอต้องใช้ความพยายามอยู่พอควรกว่าจะเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นที่สะอาดได้
เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เธอดึงประตูเปิดออกไปข้างนอก
กู้เหยียนรออยู่ด้านนอกจริง ๆ เอนพิงอยู่ที่ขอบประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าห้องถัดไปของเธอ
เขาก็เปลี่ยนเป็นชุดแห้งสะอาดใหม่แล้วเช่นกัน ผมยังเปียกชื้นอยู่บ้าง
ได้ยินเสียงเปิดประตู เขาหันข้างมามองเธอ สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอครู่หนึ่ง แล้วยืดตัวขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ "เสร็จแล้ว?"
"อืม"
ซูจือรับคำหนึ่งเสียง ไม่มองเขา เดินนำออกไปข้างนอกก่อน ก้าวเท้าเร็วขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
กู้เหยียนเดินตามหลังเธอ อย่างไม่เร่งรีบ ท่าทางสบาย ๆ
ที่ท่าเรือ คนอื่น ๆ ก็ทยอยเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมากันครบ ผู้กำกับหลิวเรียกทุกคนขึ้นรถ
ระยะทางกลับวิลล่าไม่ไกล ซูจือเลือกที่นั่งติดหน้าต่าง กู้เหยียนเดินตามมานั่งข้าง ๆ เธอ
เธอหันหน้ามองต้นมะพร้าวกับวิวทะเลนอกหน้าต่าง ตั้งใจไม่มองเขา แต่รู้สึกได้ว่าเขานั่งอยู่ข้าง ๆ มีตัวตนชัดเจนเหลือเกิน
กู้เหยียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางผ่อนคลาย สายตามองไปข้างหน้า บางครั้งก็เหลือบมองใบหน้าด้านข้างที่ดื้อรั้นจ้องมองนอกหน้าต่างของเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยตลอดเวลา
รถกลับถึงวิลล่าเร็วมาก
ลงจากรถปุ๊บ ซูจือตรงดิ่งไปที่ห้องของผู้กำกับหลิวทันที เธอไม่ลืมขนมสามห่อนั้นหรอก
ผู้กำกับหลิวรักษาคำพูดจริง ๆ หยิบถุงใบเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้แล้วออกมา ข้างในวางขนมที่แยกซองไว้หกซองอย่างเป็นระเบียบ มีทั้งมันฝรั่งทอดกรอบ ข้าวเกรียบกุ้ง และบิสกิต
"นี่ ห้าคนละสามห่อ แบ่งกันเอง" ผู้กำกับหลิวยื่นถุงให้เธอ