ความเร็วไม่เร็วไม่ช้า จังหวะควบคุมได้ดีมาก
ฟางอวี่ถงก็ให้ความร่วมมือ แขนทาบเบา ๆ บนไหล่เขา ร่างกายทรงตัวได้มั่นคง ใบหน้ามีรอยยิ้มเขินอาย
หมุนไปสองสามรอบ ช่างกล้องบอกว่าใช้ได้ อวี๋สือเจ๋อก็ค่อย ๆ ประคองเธอลง
"ขอบคุณอาจารย์อวี๋มาก ทรงตัวได้มั่นคงมาก" ฟางอวี่ถงจัดกระโปรงให้เรียบร้อย
"ก็ควรทำอยู่แล้ว" อวี๋สือเจ๋อพยักหน้า ลมหายใจค่อนข้างเร็ว แต่ก็สงบลงในไม่ช้า
[เสร็จแล้ว แต่ก็ไม่เสร็จเต็มร้อย (หัวหมา)]
[มั่นคงมาก มั่นคงจนไม่มีคลื่นอะไรเลย ดูเหมือนท่าชูตัวในกีฬาว่ายน้ำลีลา ทักษะเต็มร้อย ความรู้สึก...เอิ่มม]
[อวี๋สือเจ๋อพูดเยอะขึ้นนิดหน่อยนะ ต่างจากตอนเช้าเลย]
สุดท้ายคือท่า "ชูสูง"
อวี๋สือเจ๋อนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าฟางอวี่ถง กระตุกข้อมือเบา ๆ: "ช็อตนี้ต้องใช้แรงหน่อย ผมลองดู"
"ได้"
"หนึ่ง สอง สาม!"
เขาออกแรงยกขึ้นด้านบน ฟางอวี่ถงกระโดดตามจังหวะอย่างพร้อมเพรียง
แขนของอวี๋สือเจ๋อเกร็ง เหงื่อผุดที่ขมับเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับควบคุมได้ดีมาก แถมยังยิ้มให้กล้องอีกด้วย
"แคร่ก!"
"โอเค ใช้ได้แล้ว" ช่างกล้องพูด
อวี๋สือเจ๋อประคองเธอลง หอบหายใจหนึ่งที แต่ก็ยืนตัวตรงทันที
ฟางอวี่ถงมองเขาไปทีหนึ่ง ยื่นทิชชู่แผ่นหนึ่งให้
อวี๋สือเจ๋อรับมา ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: "ขอบคุณ"
"ไม่เป็นไร" ฟางอวี่ถงยิ้ม
กระบวนการถ่ายทำทั้งหมดราบรื่น มีประสิทธิภาพ หาที่ติไม่ได้ แต่ก็หาอะไรที่ประทับใจเป็นพิเศษมากเกินไปไม่ได้