แขนของกู้เหยียนท้าวอยู่ข้างใบหูของเธอ ขวางทางไว้หมด
ไอน้ำร้อนคลุ้งคลุ้งโอบล้อมทั้งคู่ไว้ในทันที
“เธอ...” ซูจือเงยหน้าขึ้น แล้วก็ชนเข้ากับดวงตาสีดำสนิทของเขา
เขากำลังก้มมองเธอ ผมยังเปียกชื้น หยดน้ำค่อย ๆ ไหลตามปลายเส้นผม หยดหนึ่งตกลงบนกระดูกไหปลาร้าของเธอพอดี แล้วเลื่อนหายเข้าไปในคอเสื้อ
ดวงตาของเขาคมกริบ ภายในมีคลื่นใต้น้ำที่เธอเพิ่งเห็นเมื่อตอนบ่ายปั่นป่วนอยู่ ตอนนี้ท่ามกลางไอน้ำร้อนมันยิ่งดูเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม
ขนตาของซูจือสั่นระริก
“ว่าไงนะ?”
กู้เหยียนก้มหน้ามองเธอ เสียงของเขาถูกเสียงน้ำกลบจนฟังดูคลุมเครือ แต่กลับมีเสน่ห์แบบเปียกชื้น
ซูจือตั้งสติได้ทันใด: “กู้เหยียน! ห้องน้ำเธอ...ห้องน้ำเธอไม่ได้เสียจริง ๆ ใช่ไหม!?”
กู้เหยียนไม่ตอบ เพียงแต่โน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ปลายจมูกแทบจะแตะกัน ลมหายใจปะปนกัน อบอวลไปด้วยความร้อนชื้นเฉพาะของห้องน้ำ
“ที่ค้างไว้ตอนบ่าย” สายตาของเขากวาดไปที่ริมฝีปากของเธอที่เผยอเล็กน้อย แล้วพูดเนิบ ๆ “ถึงเวลาต้องคืนแล้วล่ะ”
สมองของซูจือครืนขึ้นมาทันที คำพูดประโยคที่ว่า “ติดไว้ก่อน” ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าตอนบ่ายผุดขึ้นมาในหัว