ซูเหยียนฮวน: "..."
เธออดไม่ได้ที่มุมปากจะกระตุก ก่อนจะค่อยๆ ยกนิ้วโป้งขึ้นอย่างเชื่องช้า:
"คนที่ทำให้ผู้กำกับหลิวตกลงให้เชื่อก่อนได้ เธอน่าจะเป็นคนแรกเลยแหละ"
เธอนิ่งเงียบไปสองวินาที จากนั้นวางตะเกียบลงช้าๆ ประนมมือไหว้อย่างศรัทธาไปทางเพดาน:
"ผู้กำกับหลิวในใจฉัน จากภาพผู้คุมของกินเล่นที่โหดเหี้ยม กลายเป็นหัวหน้าสถาบันการเงินนอกระบบไปแล้ว"
หลังจากไหว้เสร็จ เธอหันไปทางซูจือ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ:
"แบบนั้นฉันขอสินเชื่อของกินเล่นได้ด้วยมั้ย?"
ซูจือยกเครื่องดื่มข้างตัวขึ้นจิบหนึ่งอึด: "ลองดูสิ"
"แต่ฉันแนะนำให้ไปเคาะประตูห้องเขาตีสาม ไปบอกว่าหิวจนเห็นภาพหลอน เห็นเพดานมันร่วงเป็นมันฝรั่งทอดกรอบ"
"ถ้าเขาไม่ให้ ก็ไปหมอบหน้าประตูเขาอย่าไปไหน เน้นความจริงใจเอาว่าไว้"
ซูเหยียนฮวนครุ่นคิดอยูครู่หนึ่ง ก่อนที่สายตาจะเริ่มมุ่งมั่น:
"ขอฉันลองหาทางอื่นดูก่อน"
ซูจือยกมือทำท่าให้กำลังใจ: "ฉันมั่นใจในตัวเธอนะ! ถ้าทำได้ ขนมสองถุงนั้นแกต้องเอามาให้ได้เลย!"
*
ไอน้ำร้อนจากหม้อไฟเริ่มจางลง จานบนโต๊ะก็ว่างไปเกินครึ่ง
ผู้กำกับหลิวปรากฏตัวพร้อมโทรโข่งประจำกาย เดินมารวมผู้คนทั้งหมดในห้องนั่งเล่น นั่งเป็นวงกลม:
"เอาล่ะ ๆ อิ่มกันแล้วใช่ม่ะ? มาๆๆ เล่นเกมย่อยอาหารกันหน่อย"
"เกมนี้ชื่อ 'ชมจากใจจริง' แค่แต่ละคนเลือกใครสักคน แล้วชมต่อหน้าตรงๆ จะชมประโยคเดียวหรือหลายประโยคก็ได้ แต่ต้องมาจากใจจริงนะ พอชมเสร็จคนถูกชมก็ต้องชมกลับ"