เขาก้มหน้าลง โครงหน้าด้านข้างชัดเจนยิ่งขึ้นภายใต้แสงแดดจ้า ท่าทางเชื่องช้าละเอียดลออ กระทั่ง…… เต็มไปด้วยความตั้งใจที่ยากจะเอ่ยปาก
เสียงรอบข้างราวกับหายไปหมด เหลือเพียงเสียงน้ำไหล กับลมหายใจที่หนักหน่วงของเขา
หานจิ้งเสวี่ยตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
นางมองใบหน้าของเขาที่อยู่ใกล้เพียงชั่วแขน ข้อมือที่ถูกเขาจับไว้ราวกับถูกไฟเผา ร้อนระอุแผ่ซ่านไปอย่างรวดเร็ว
น้ำชำระล้างเสร็จ ทรายก็ถูกล้างออกไปเกือบหมด แต่เสิ่นอี้หวยกลับไม่ยอมปล่อยมือทันที
ปลายนิ้วหัวแม่มือของเขา ลูบไล้อย่างแผ่วเบาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น บนผิวนุ่มนวลที่สุดบริเวณด้านในข้อมือของนาง
หานจิ้งเสวี่ยกลั้นหายใจ ปลายนิ้วม้วนงออย่างห้ามไม่ได้
เสิ่นอี้หวยจึงค่อยๆ ปล่อยมือ เงยหน้าขึ้นมองนาง
เหงื่อบนหน้าผากของเขาพอดีไหลร่วงลงมาเป็นหยด ตามแนวคิ้ว ตกลงบนแขนของเขาเอง
เขามองแก้มและต้นหูของเธอที่แดงก่ำฉับพลัน รวมถึงดวงตาที่พยายามสงบนิ่งแต่กลับเผยความวุ่นวายออกมา แล้วค่อยๆ ยกมุมปากขึ้นช้าๆ
รอยยิ้มนั้นบางเบามาก แต่กลับแฝงไว้ซึ่งความเข้าใจทุกสิ่ง และความก้าวร้าวที่ไม่ปิดบัง
"สะอาดแล้ว" เขาพูด เสียงต่ำลงกว่าเดิม มีเพียงสองคนที่ได้ยิน
จากนั้น เขาสอดน้ำที่เหลือครึ่งขวดใส่มือของนาง ส่วนตัวเองก็หยิบอีกขวดที่ยังไม่เปิดขึ้นมา เปิดฝา เงยหน้าดื่มอึกใหญ่
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืน
หานจิ้งเสวี่ยกำขวดน้ำที่อบอุ่นและเปียกชื้นจากร่างเขาไว้ ปลายนิ้วสั่นน้อยๆ