ทั้งสองคนวิ่งไล่ตีกันรอบกอง"สิ่งก่อสร้าง"ที่ดูน่าเวทนาและผ่านร้อนผ่านหนาวมามากของพวกเขาอีกครั้ง ทรายปลิวว่อน เสียงกรีดร้องก้องชายหาด
"ปราสาททราย"ของพวกเขาจะรอดพ้นจากการโจมตีและป้องกันในรอบหน้าไปได้หรือไม่นั้นยังเป็นปริศนา
กลไกป้องกัน? ไม่มีอยู่จริง เพราะตัวพวกเขาเองต่างหากที่เป็นกลไกที่ใหญ่ที่สุด
[ฮ่าๆๆๆๆๆ หัวฉันแทบจะปลิวตามไปด้วย! ฮวนฮวนกับโยวเป่าเป็นตัวตลกที่ทีมงานรายการส่งมาแน่ๆ!]
[ปราสาททราย: ชั้นไปทำอะไรผิดกันแน่...]
["การลอบโจมตี"ของโยวเป่ากว่าจะเป็นอุบัติเหตุก็ช่างเถอะ แต่ผลลัพธ์มันดีสุดๆ! ฮวนฮวนตอบสนองได้เต็มสิบ!]
[ปราสาททรายของสองคนนี้... เดี๋ยวใครจับฉลากได้ต้องโจมตีพวกเขา นั่นคือการถูกลอตเตอรี่เลยนะ (หัวเราะทั้งน้ำตา)]
ครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางการสร้าง(ทำลาย) การร่วมมือ(หักหลังกัน) และความเงียบสงบ(อึกทึกครึกโครม)
"หมดเวลา---!"
เสียงลำโพงของผู้กำกับหลิวช่างเทียบได้กับสัญญาณเตือนภัยทางอากาศ:
"ทุกคนหยุดมือ! ออกจากป้อมปราการของตัวเอง แล้วมารวมกันตรงกลาง! เตรียมจับฉลากลำดับการรุกและรับ!"
คนทั้งสี่กลุ่มหยุดการเคลื่อนไหว หันกลับไปประเมิน"ผลงาน"ของตัวเอง สีหน้าต่างกันราวฟ้ากับเหว
ซูจือมองปราสาทขนาดกลางที่อยู่ตรงหน้าซึ่งดูมีระดับ มีขนาดใหญ่โต และเธอยังตกแต่งกำแพงด้วยเปลือกหอยสีสันสดใสกับดาวทะเลที่เก็บได้อีก ต่างพองอกอย่างภาคภูมิใจ คาดเอว เชยคางเล็กๆ ขึ้น:
"เฮอะ! สมกับเป็นฉันจริงๆ!"
แล้วก็หันขวับ มองไปทางกู้เหยียนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ท่าทางแบบ"ชมฉันเร็วเข้า"