[อวี๋สือเจ๋อตอบสนองไวจริงๆ อบอุ่นและละเอียด แต่รู้สึกเหมือนมัน "สมบูรณ์แบบ" และ "ใส่ใจ" เกินไปนิด (ครุ่นคิด)]
[รอยยิ้มและสายตาของฟางอวี่ถง มีเรื่องราวแน่นอน! เธอต้องสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง!]
[ฮ่าๆๆๆๆ โยวเป่าและฮวนฮวนขำจะตาย! "แมงกะพรุนยักษ์"! คิดได้ไง! ท่าล่าไล่ของฮวนฮวนคือฉันเอง!]
[ซูเหยียนฮวน: อย่ามีใครรอด!!!]
[แล้วแบบนี้ มันเป็นแค่การแข่งขันและช่วยเหลือกันธรรมดาจริงเหรอ? ทำไมฉันรู้สึกว่าทุกคน "คิดในใจไม่ตรงกับปาก" กันนัก? โดยเฉพาะหนุ่มๆ! (สายตาที่มองทะลุทุกอย่าง)]
[ผู้กำกับหลิว คุณแน่ใจนะว่าภารกิจคุ้มกันถูกยกเลิกไปแล้ว? ฉันรู้สึกว่ามันกำลังเกิดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ผ่านอีกทางหนึ่งอยู่ (หัวหมา)]
[แหมๆ เห็นแล้วรู้เลยว่าสองคนบนนั้นเมื่อคืนนอนเร็ว ไม่ได้ดูสดจนจบ]
[? หมายถึงอะไร?! พูดภาษาคน!!!]
เสียง "สู้ๆ" ของผู้กำกับหลิวเพิ่งจะจบลง ชายหาดก็แตกตื่นราวกับหม้อน้ำเดือด สี่กลุ่มคนร้อง "เฮ้ย!" หนึ่งเสียงแล้วแตกกระจาย พุ่งไปยังอาณาเขตของแต่ละกลุ่ม
ท่าทางนั่นไม่ใช่การสร้างปราสาททราย แต่เหมือนแย่งทองคำ
ซูจือและกู้เหยียนเลือกที่ดินชั้นดีที่อยู่ไม่ไกลจากน้ำ
ซูจือนั่งยองๆ กำทรายขึ้นมากำๆ ใบหน้านิ่งเฉย พยักหน้าเหมือนอาจารย์แก่จู้จี้:
"อื้ม ทรายละเอียด ความชื้นพอเหมาะ เป็นวัตถุดิบชั้นดีสำหรับงานก่อสร้าง!"
กู้เหยียนยืนอยู่ข้างเธอ หลุบตามองท่าทางทำเป็นเก่งกาจของเธอ มุมปากโค้งขึ้นเพียงน้อยจนแทบมองไม่เห็น