ภายนอกเงียบไปสองวินาที ก่อนจะมีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
เสียงของกู้เหยียนดังลอดประตูเข้ามา พร้อมรอยยิ้มขี้เกียจ "เป็นอะไร?"
ซูจือจ้องหน้าตัวเองที่ดูยุ่งเหยิงในกระจก กัดฟัน "...ซิปติด"
นอกประตูเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของเขา ฟังดูอารมณ์ดีอย่างชัดเจน
ซูจือ: "..."
ปลายหูเธอร้อนวาบขึ้นมาทันที
"หัวเราะอะไร!" เธอตะโกนลอดบานประตู
"ไม่ได้หัวเราะ"
น้ำเสียงเขายังมีรอยยิ้มที่เก็บไม่มิด แล้วมือจับประตูก็หมุน "ฉันเข้าไปนะ"
ประตูถูกผลักเปิดออกเล็กน้อย
ซูจือหมุนตัวไปโดยสัญชาตญาณ หันหลังให้ประตู มือทั้งสองกอดอก
ผ้าชุดกี่เพ้าเกร็งเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวของเธอ เน้นส่วนโค้งเว้าของเอว
ซิปที่ติดอยู่เปิดออกเป็นช่องแคบๆ ด้านหลังเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนและแนวกระดูกสะบัก
กู้เหยียนผลักประตูเข้ามา สายตาตกบนแผ่นหลังเธอ จ้องตรงเส้นโค้งนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงขยับไปจับที่หัวซิป
เขาเดินไปด้านหลังเธอ ปลายนิ้วแตะขอบหัวซิป แต่ไม่รีบดึง
ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของเธอ แผ่วเบาราวมีจริง
ซูจือรออยู่ครู่หนึ่ง ไม่เห็นความเคลื่อนไหว จึงอดพูดไม่ได้ น้ำเสียงมีแววเร่ง
"...ดึงสิคะ"
เขาไม่ตอบ ปลายนิ้วคีบหัวซิป ค่อยๆ ดึงลงมาหนึ่งนิ้ว