ซูเหยียนฮวนถอนหายใจ พิงพนักรถเข็นแล้วแหงนหน้ามองเพดาน
“เอาล่ะ พ่ายแพ้ยับเยิน นักสืบอาชีพอย่างฉันเจอจุดพลิกผันในอาชีพ แถมยังเจ็บตัวระหว่างปฏิบัติหน้าที่อีก พูดไปคงไม่มีใครเชื่อ”
เจียงอวิ๋นโย่วเติมเต็มอีกแรง “เธอไม่มีอาชีพอะไรอยู่แล้ว เธอก็แค่นักสืบชั่วคราว”
ซูเหยียนฮวนจ้องเขา “เลขาเจียง ตอนนี้คุณถูกไล่ออกแล้ว”
“ฉันเป็นคนที่เธอแต่งตั้งชั่วคราว ไม่มีคำว่าไล่ออก”
“งั้นฉันประกาศว่าคุณถูกไล่ออกชั่วคราว”
“เธอไล่นักสืบชั่วคราวออก มันมีความหมายอะไรไหม?”
ผู้กำกับหลิวปวดหูกับเสียงทะเลาะของทั้งคู่ เลยตัดบททันที
“หยุด ๆ ๆ! พอได้แล้ว จบเกม ทุกคนเหนื่อยมากแล้ว เปลี่ยนชุด ถอดเครื่องสำอาง เตรียมเลิกกอง!”
“ที่เปลี่ยนชุดอยู่โรงแรมข้าง ๆ ฉันให้คนเปิดห้องไว้ให้แล้ว ทุกคนแยกห้องกัน เปลี่ยนเสร็จลงไปขึ้นรถได้เลย รถรออยู่หน้าประตู”
“คืนนี้เรากินข้าวดี ๆ เพื่อบำรุงสมองกันเถอะ!”
[โยวเป่ากับฮวนฮวน พวกเธอไปเล่นตลกละครคู่กันเถอะ พูดเก่งมาก]
[ฉันสนับสนุน การทะเลาะของพวกเขาคือมุกตลกของวันนี้ทั้งหมด แนะนำให้ทีมงานเปิดรายการทอล์คโชว์ให้พวกเขาสองคน]
[ผู้กำกับหลิว: ฉันกำกับทั้งวัน สุดท้ายยังต้องไกล่เกลี่ยข้อพิพาทพนักงานอีก งานผู้กำกับเหนื่อยเกินไป]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ผู้กำกับหลิวขัดจังหวะคาถา]