กู้เหยียนมองเธอ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ออกปากว่า "ยังไม่ทันจะไปก็คิดถึงฉันแล้วหรือไง?"
ซูจือช้อนตามองเขาแวบหนึ่ง "……ไร้ยางอาย!"
นางเดินไปยืนหน้ากระจกสำรวจตัวเอง เสื้อผ้าเปลี่ยนเรียบร้อย ผมจัดทรงเข้าที่ ต่างหูก็ใส่ครบ ทุกอย่างปกติราบรื่น
มีก็แต่ปากนี่แหละ……นางจ้องมองริมฝีปากตนเองในกระจกที่แดงเล็กน้อยและยังดูบวมอยู่ ยิ่งมองยิ่งหงุดหงิด
นางเงียบไปสองวินาที แล้วเดินกลับไปที่หน้ากู้เหยียน ไม่พูดไม่จา ก้มลงกัดบริเวณไหปลาร้าของเขาผ่านเสื้อเชิ้ตอย่างแรง
กู้เหยียนส่งเสียงครางแผ่วเบา ร่างกายชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้หลบ แค่มองเธออย่างเอ็นดู ปล่อยให้เธอกัดอยู่เช่นนั้น
พอเธอปล่อยมือ เขาถึงได้หัวเราะออกมาเบา ๆ ในเสียงแฝงด้วยความตามใจ "หายโกรธแล้วหรือ?"
ซูจือเงยหน้าขึ้น ถอยหลังไปครึ่งก้าว สายตาจับจ้องไปที่ตำแหน่งไหปลาร้าของเขา
บนเสื้อเชิ้ตเหลือรอยเปียกชื้นตื้น ๆ พอเดารูปฟันได้เลือนราง
นางเลิกคิ้วขึ้นอย่างพอใจ น้ำเสียงทอดทิ้งความสะใจหลังการแก้แค้นสำเร็จ "พอใช้ได้"
กู้เหยียนก้มหน้ามองแผลเล็กน้อย ไม่ได้ไปจับต้อง ปลายมุมปากโค้งขึ้น "ไปกันเถอะ"
ซูจือเดินตามเขามาสองก้าว จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ เสริมอีกประโยค "ก่อนประชุมจำไว้ว่าเปลี่ยนเสื้อผ้านะ"
กู้เหยียนหันกลับมามองนาง ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแต่กลับแกล้งถาม "เป็นอะไร?"
ซูจือชำเลืองมองเสื้อเชิ้ตของเขาที่ยับยู่ยี่ แล้วเบือนหน้าหนี เดินออกไปข้าง ๆ เขาตรง ๆ