ฟางจือจื่อเดินตามเธอไปด้วยกัน กำลังเดินอยู่ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบขนมแมวสองแท่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้เธอ
"พี่จื่อจื่อ นี่คือขนมแมวที่พี่ให้หนูซื้อไว้เมื่อก่อนหน่ะค่ะ"
ซูจือชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มมองแท่งขนมแมวในมือ ถึงนึกขึ้นได้
สองวันก่อนเธอถ่ายฉากกลางคืนเสร็จ ตอนเลิกกอง เธอไปเจอแมวจรจัดหลายตัวอยู่ที่มุมหลังกองถ่าย ผอมแห้งเหลือเกิน ดูน่าสงสารมาก
ตอนนั้นเธอไม่มีของกินติดตัว ก็เลยพูดกับฟางจือจื่อไปหนึ่งประโยค ให้ช่วยซื้อของกินเตรียมไว้ให้หน่อย
"อ้อ จริงสิ เกือบลืมไปแล้ว" ซูจือรับขนมแมวมา บีบดู "ขอบใจนะ"
เธอตั้งใจจะกลับรถบ้านโดยตรง แต่คิดไปคิดมา ก็ยังเลี้ยวอ้อมไปทางมุมนั้น
ในเมื่อขนมแมวมาถึงมือแล้ว ก็ไปดูเสียหน่อยว่าเจ้าตัวเล็กพวกนั้นยังอยู่หรือเปล่า
เดินไปถึงบริเวณนั้น พอจะเลี้ยวเข้ามุม ก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันดังมาจากข้างหน้า
ซูจือหยุดฝีเท้า จำเสียงได้ว่าเป็นหลินม่าน ดูเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่
เธอหยุดโดยไม่ทันคิด ไม่ได้เดินต่อไปข้างหน้า กำลังจะหันหลังกลับ แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินชื่อตัวเอง
เธอชะงักไป
เสียงของหลินม่านลอดมาจากอีกฝั่งของมุมตึก แฝงด้วยความสะใจที่กลั้นไว้ไม่อยู่:
"...ใช่ ฉันตั้งใจทำจริง ๆ นั่นแหละ ตบลงไปหนึ่งที นายไม่เห็นสีหน้าเธอตอนนั้น เล่นเอาต้องกลั้นไว้ ต่อหน้าคนตั้งมากมาย กล้าส่งเสียงอะไรสักนิดก็ไม่กล้า"
เธอหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย: