ระหว่างทาง ฟางจือจื่ออดถามไม่ได้: "พี่จื่อจื่อ ไหนว่าเธอจัดการเธอได้ไง ทำไมไม่ไล่เธอออกไปเลยล่ะ?"
ซูจือทำเสียง "เฌ่อ" หนึ่ง: "อะไรจัดการไม่จัดการ พวกเราเป็นสังคมที่มีกฎหมาย จะให้สุภาพๆ หน่อย"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ:
"ไม่ถือสาเธอ ก็เพราะบทเธอเหลืออีกไม่กี่วันแล้ว จะให้เสียเวลาทั้งกองเพื่อเธอคนเดียว ไม่คุ้ม"
ฟางจือจื่อพยักหน้าอย่างครุ่นคิด: "เข้าใจแล้ว ยังเป็นเรื่องวิสัยทัศน์นี่เอง"
พอใกล้ถึงรถบ้าน ฟางจือจื่อก็หยุดฝีเท้าอย่างรู้จักกาลเทศะ:
"พี่จื่อจื่อ ฉันไม่รบกวนโลกสองคนของพี่กับเทพเหยียนแล้วนะ ฉันไปก่อน!"
พูดจบก็วิ่งพรวดไปทางหนึ่ง วิ่งไปได้สองก้าวยังไม่ลืมหันกลับมาพูดเสริม:
"เจอกันพรุ่งนี้! ถ้ามือพี่ยังเจ็บบอกฉันนะ ฉันจะซื้อยาน้ำฮองฮวามาให้!"
ซูจือไม่หันกลับ เพียงยกมือทำสัญลักษณ์ "ตกลง":
"วางใจได้ ถ้าเจ็บจริงฉันจะบอกว่าเธอตีฉันมา ประกันการทำงานจ่ายให้"
ฟางจือจื่อสะดุดเท้าผวา เกือบล้ม หันกลับไปตะโกน: "พี่จื่อจื่อเธอไม่มีหัวใจ!"
ซูจือยิ้มๆ เดินไปถึงประตูรถบ้าน ยกมือดึงประตูเปิด
วินาทีที่ประตูเปิด เธอแหย่หัวเข้าไปครึ่งตัว แล้วยิ้มแฉล้มกับคนข้างใน:
"คุณผู้ชาย รอหนานานแล้ว ต้องการบริการพิเศษไหมคะ?"
กู้เหยียนกำลังถือโทรศัพท์อยู่ พอได้ยินประโยคนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น
รอยยิ้มซูจือชะงัก: "...กำลังทำอะไรอยู่น่ะ?"