เธอหันกลับมา กู้เหยียนไม่ได้พูดอะไร แค่จูงมือเธอไปยังเก้าอี้พับข้าง ๆ แล้วกดไหล่ให้เธอนั่งลง
เธอยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ย่อตัวลงแล้วหยิบถุงน้ำแข็งที่ห่อด้วยผ้าบาง ๆ ออกมา ค่อย ๆ ประคองลงบนรอยแดงนั้นบนแก้มของเธอ
ความเย็นเฉียบพลันแล่นเข้ามา ทำให้ซูจือหลุดเสียงซ่า อดไม่ได้ที่จะถอยหนี แต่กลับถูกมือของเขาประคองคางไว้แน่น
"อย่าขยับ"
ซูจือจึงนั่งนิ่ง ๆ ตามคำสั่ง
สายตาพนักงานรอบ ๆ หลายคนลอบมองมาทางนี้เป็นระยะ ก่อนจะรีบเบนหนีไป แกล้งทำเป็นยุ่งกับกิจธุระของตัวเอง
ฟางจือจื่อยืนห่างไปสามก้าว ถือกระติกน้ำร้อนอยู่ในมือ ทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายก็หันหลังให้ แล้วแกล้งทำเป็นก้มศึกษากล่องใบหนึ่งบนโต๊ะอุปกรณ์ประกอบฉาก
ซูจือลดเสียงลงถาม:"เธอเอาน้ำแข็งมาจากไหน?"
กู้เหยียนไม่ตอบ แค่เลื่อนถุงน้ำแข็งเปลี่ยนมุม แล้วประคองต่อไป
ซูจือรออยู่สองสามวินาที เห็นว่าเขายังไม่ยอมเปิดปาก ก็อดยิ้มไม่ได้:
"กู้เหยียน นายทำจากน้ำแข็งหรือไง? พูดสักคำก็ไม่ได้"
ในที่สุดกู้เหยียนก็เงยหน้าขึ้น มองเธอผ่านชายหมวก เสียงต่ำ ๆ:"เจ็บไหม?"
"ไม่เจ็บ"
เขามองเธออยู่สองวินาที แล้วกดถุงน้ำแข็งกลับลงไป:"โกหก"
ซูจือไม่ได้พูดอะไร แค่ก้มตาเปลือกล่าง ขนตาสั่นไหวเบา ๆ
เมื่อก่อนเธอไม่เคยอ่อนแอกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ การถูกตีตอนถ่ายหนังเป็นเรื่องธรรมดา เจ็บแป๊บเดียวก็หาย