กู้เหยียนอุ้มเธอออกจากห้องส่วนตัว ระหว่างทางในโถงทางเดินเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาและเสียงพึมพำไม่เป็นคำของซูจือเป็นครั้งคราว
เมื่อเข้าไปในลิฟต์ กู้เหยียนปรับท่านอุ้มเล็กน้อยให้เธอซบได้ถนัดขึ้น
ซูจือทั้งมึนทั้งงัวเงีย ถูไถ้หน้าอกเขาเบา ๆ เสียงอ่อยเต็มไปด้วยความง่วง: "...ถึงบ้านแล้วหรือยัง?"
"ยัง ไม่ไกลแล้ว"
กู้เหยียนก้มมองเธอ แผ่เสียงเบา "นอนต่อเถอะ เดี๋ยวถึงแล้วเรียก"
ซูจือตอบ "อื้ม" แล้วไม่พูดอะไรอีก ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอและยาวขึ้น
ลิฟต์ลงมาถึงชั้นหนึ่ง กู้เหยียนอุ้มเธอเดินผ่านห้องโถงใหญ่ไปยังรถที่จอดอยู่ริมถนน
คนขับเปิดประตูหลังรออยู่แล้ว
กู้เหยียนก้มตัว วางเธอลงบนเบาะหลังอย่างทะนุถนอม พยุงหลังให้เธอนั่งมั่นคง แล้วจึงถอนมือ ปิดประตู เดินอ้อมไปขึ้นอีกฝั่ง
รถแล่นเข้าสู่รัตติกาลอย่างมั่นคง
ซูจือพิงเบาะ ศีรษะค่อย ๆ เอนไปทางกู้เหยียนโดยไม่รู้ตัว
กู้เหยียนหันมองเธอ เอื้อมมือดันศีรษะเธอมาพิงบ่าเขาอย่างเบามือ
ซูจือในนิทรา ถูไถ่บ่าเขาโดยไม่รู้สึกตัว มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังฝันดี
รถมุ่งหน้าไปยังอวิ๋นซีป้อเยวี่ย แสงไฟนอกหน้าต่างไล่ผ่านไปเรื่อย ๆ ภายในรถเงียบสงบและอบอุ่น