ซูจือไม่สนใจท่าทีของนาง ยกแก้วขึ้นกระแทกโต๊ะเสียงดัง "ได้สิ คืนนี้ใครล้มก่อนก็เป็นหมา"
ฟางหร่านเลิกคิ้ว ก้มหน้ารินเหล้าในแก้วจนหมด แล้ววางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ ส่งสายตาท้าทายให้
"กลัวเธอเหรอ?"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ขวดเหล้าเปล่าบนโต๊ะเรียงรายเป็นแถว
ทั้งสามคนนอนแผ่หลาบนโซฟาคนละท่าทาง
ซูจือพิงพนักโซฟา สายตาเหม่อลอย จ้องขอบแก้วไม่ขยับ
ฟางหร่านนอนหงาย เหยียดขาข้างหนึ่งพาดบนโต๊ะกาแฟ หลับตาร้องเพลงที่ไม่เป็นทำนองเป็นเพลง ๆ หนึ่ง
เฉียวเยว่เค่อหมอบอยู่อีกด้านหนึ่ง ใบหน้าซุกอยู่ในหมอนข้าง พึมพำออกมาอย่างกังวล
"ฉันว่า... เพดานมันหมุนไปมาแล้ว..."
ซูจือได้ยินก็เงยหน้ามองด้วยความยากลำบาก แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง
"อืม มันหมุนจริง เธอไม่ได้ตาฝาด"
ฟางหร่านร้องเพลงจบ ก็นั่งตัวตรงขึ้นมาอย่างใช้แรงทั้งหมด ชี้ไปที่ซูจือพร้อมพูดติดอ่าง
"ซูเสี่ยวจือ... ฉันบอกเธอนะ... ถ้า... ถ้าเธอกล้าแต่งงานเงียบ ๆ โดยไม่บอกฉัน... ฉัน... ฉันจะกินเค้กในงานแต่งของเธอให้หมด!"
ซูจือขำจนตัวเอนไปข้าง ๆ
"กินเลยสิ ฉันจะให้กู้เหยียนสั่งรถเค้กทั้งคันมาให้เธอกินจนอ้วก"
เฉียวเยว่เค่อเงยหน้าจากหมอนข้าง พูดต่ออย่างมึนงง