กู้เหยียนหยุดฝีเท้าลงชั่วครู่ ก้มมองเธอ
ซูจือไม่ได้เงยหน้า พูดซ้ำอีกครั้ง:
"ฉันไม่อยากนอนคนเดียว…เธออยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อย"
กู้เหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินไปที่ห้องของตัวเอง ผลักประตูเปิดออก
เขาเดินไปที่ขอบเตียง ค่อยๆ วางเธอลงบนเตียง
ร่างของซูจือเพิ่งแตะเตียง ก็กลิ้งไปอีกด้านหนึ่งโดยอัตโนมัติ แล้วตบที่ว่างข้างๆ ตัว:
"เธอนอนตรงนี้"
กู้เหยียนยืนมองเธออยู่ข้างเตียงหลายวินาที สุดท้ายก็ก้มตัวเปิดมุมผ้าห่ม นอนลงข้างๆ เธอ
พอเขานอนลง ซูจือก็เหมือนรับรู้ได้ พลิกตัว มุดเข้าไปในอ้อมกอดของเขา หน้าแนบกับอกเขา แขนพาดอยู่ที่เอวของเขา
ทั้งตัวเหมือนสัตว์น้อยที่หาที่พักพิงได้แล้ว ถอนหายใจอย่างพอใจ
กู้เหยียนก้มมองคนในอ้อมกอดที่หลับไปแล้ว เงียบไปครู่หนึ่ง ยื่นมือปิดโคมไฟหัวเตียง แล้วในความมืด ค่อยๆ กระชับแขนที่โอบรอบตัวเธอให้แน่นขึ้น
เขาหลับตา นอนนิ่งอยู่นาน
ซูจือขดตัวอยู่ในอ้อมกอดเขา หลับลึก
บางครั้งในความฝันก็เบียดคางของเขาเบาๆ ทุกครั้งที่แตะต้อง ร่างกายของเขาก็ตึงขึ้นอีกนิด
เขาสูดหายใจลึก แล้วค่อยๆ ผ่อนออก พยายามทำให้ตัวเองสงบลง แต่สัมผัสนุ่มอุ่นในอ้อมกอดกับกลิ่นไวน์ที่หลงเหลืออยู่ผสมกัน เหมือนใยแมงมุมที่มองไม่เห็น กักขังเขาไว้กับที่