เดินไปถึงประตูหลังห้องเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 แผนกแฟชั่นการแต่งกาย ห้อง 1
ถาน เจี๋ย ขยับตัวเล็กน้อย เอาหน้าไปชิดกระจก แล้วกวาดสายตามองดูสภาพภายในห้องเรียน
บนแท่นบรรยาย ครูสอนภาษาจีนชื่อซงเอี๊ยนกำลังอธิบายบทกวีโบราณอยู่
ใต้แท่นบรรยาย เพียงแวบเดียว ถาน เจี๋ย ก็เห็นคนเล่นมือถือสองคน แล้วก็ยังมีอีกหลายคนที่เหมือนว่าจะเล่นด้วย
หยิ่งเกินไปแล้ว เล่นมือถือยังไม่รู้จักหลบซ่อนกันบ้างเลย ไม่รู้จักเรียนแบบพวกที่แอบๆ เล่นกันบ้างหรือไง?
ถ้าเผลอโดนครูฝ่ายปกครองหรือใครพวกนั้นจับได้จะทำยังไง?
แล้วผมก็จะต้องถูกเรียกไปคุยด้วยน่ะสิ?
ถึงแม้ตัวเขาเองก็ชอบปล่อยเนื้อปล่อยตัวไปวันๆ เหมือนกัน แต่ในฐานะครูประจำชั้น ความเจริญรุ่งเรืองบนหน้าาของห้องเรียน ก็ยังต้องคอยดูแลรักษาไว้
นี่มันเกี่ยวกับอนาคตของเขาว่าจะได้ใช้ชีวิตแบบสบายๆ ต่อไปหรือเปล่า
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ถาน เจี๋ย เดินไปที่ด้านหน้าห้องเรียน แล้วเคาะประตู
“คุณครูซง ผมขอใช้เวลาสักครู่ในคาบเรียนของคุณได้ไหมครับ มีนักเรียนเล่นมือถือในคาบเรียน”
ซงเอี๊ยนมองถาน เจี๋ย แววตามีแววขบขันเล็กน้อย
“เชิญตามสบายเลย”
ตัวเธอเองไม่คิดจะไปเก็บมือถือของนักเรียนอยู่แล้ว เพราะมันยุ่งยากเกินไป
แต่ถ้ามีคนยินดีทำแทน เธอก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
แบบนี้ไม่เพียงแต่จะได้ลดเวลาสอนลงไม่กี่นาที แต่อาจจะได้ดูอะไรสนุกๆ อีกต่างหาก
เมื่อได้รับอนุญาต ถาน เจี๋ย ก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป
เขาตรงไปที่แถวที่สองจากท้ายห้อง แล้วหยุดอยู่ข้างโต๊ะของเด็กผู้หญิงที่ไว้ผมหางม้า ซึ่งกำลังวุ่นวายพยายามซ่อนมือถือให้ลึกลงไปในลิ้นชักโต๊ะ
“ชือเฟย ส่งมือถือมา”
เด็กผู้หญิงชื่อชือเฟย ตัวเกร็งไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเผือดในทันที
เธอเงยหน้าขึ้นมองถาน เจี๋ย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินถาน เจี๋ย พูดขึ้นมาอีกครั้ง
“มือถือ”
ชือเฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมจำนน ก้มหน้าลงอย่างจนใจ แล้วหยิบมือถือออกมาจากลิ้นชักอย่างว่าง่าย ส่งให้ถาน เจี๋ย
ถาน เจี๋ย รับมาแบบเฉยเมย สอดเข้ากระเป๋ากางเกงตัวเองอย่างไม่แยแส จากนั้นก็หันไปมองที่โต๊ะซึ่งอยู่เฉียงขึ้นไปจากชือเฟย
ตรงนั้นมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ ผมสั้นเกรียน แต่งตัวค่อนข้างไปทางทอมๆ
“ซูจิ้น ส่งมือถือมา”
ซูจิ้นได้ยินชื่อตัวเอง แต่กลับไม่ตื่นตระหนกเหมือนชือเฟย เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา แล้วยิ้มมองถาน เจี๋ย
“ครูคะ หนูตั้งใจฟังเรียนตลอดเลยนะ ไม่ได้เล่นมือถือสักหน่อย คุณครู...คงดูผิดไปรึเปล่าคะ?”
เธอพูดพลางกางมือทั้งสองข้างออกอย่างจงใจ เพื่อแสดงให้เห็นว่ามือเธอว่างเปล่า บนโต๊ะก็มีแค่หนังสือเรียนกับปากกาเท่านั้น
การแสดงฝืดๆ แต่ท่าทีหยิ่งยะโส
ถาน เจี๋ย มองท่าทางมั่นใจไม่มีอะไรต้องกลัวของเธอ นิ่งเงียบไปสองวินาที
เขาชั่งน้ำหนักในใจอย่างรวดเร็ว
เก็บแบบแข็งกร้าว? เธอไม่ยอมส่งให้ง่ายๆ แน่นอน มีหวังได้เถียงกันตรงนั้นเลย หรือไม่ก็ทะเลาะกันไปใหญ่
ปล่อยผ่านไป? หน้าก็เสีย แล้วยังเป็นการส่งเสริมพฤติกรรมแย่ๆ อีกต่างหาก
แต่แค่คิดอยู่สองวินาทีครึ่ง ถาน เจี๋ย ก็ตัดสินใจได้
“...คงเป็นผมดูผิดไปเองละมั้ง เธอตั้งใจฟังเรียนต่อเถอะ”
พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป ไม่สนใจซูจิ้นอีก
เป็นครูอยู่ที่โรงเรียนอาชีวะมาเจ็ดปี ถาน เจี๋ย รู้ดีถึงหนทางเอาตัวรอด
คนแบบซูจิ้น ที่กล้าท้าทายครูแบบโจ่งแจ้งขนาดนี้ ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นตัวแสบของห้อง
เพื่อจะเก็บมือถือสักเครื่อง ไปปะทะกับตัวแสบแบบนี้ตรงๆ เอาชนะด้วยกำลัง ก่อเรื่องขัดแย้ง เสียทั้งแรงและอารมณ์ มันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย
มีเวลานั้น ไปหามุมสงบๆ สักมุม เปิดเกมยิงจรวดสุดมันส์สักรอบดีกว่า
อีกอย่าง ตั้งใจไว้แค่จะเก็บมือถือสักหนึ่งหรือสองเครื่อง ให้ตัวเองพอใจเฉยๆ ไม่ได้อยากจะเสียแรงไปกับการจัดระเบียบวินัยของห้องเรียนขนาดนั้น
ลูกพลับต้องเลือกที่มันสุกนิ่มๆ
หลังจากเลือกที่จะไม่สนใจซูจิ้น ถาน เจี๋ย ก็หันกลับมามองชือเฟยอีกครั้ง
“ชือเฟย ก่อนเลิกเรียนวิชาเย็น เอาใบตรวจสอบความผิดยาวแปดร้อยตัวมาส่งให้ฉัน”
ชือเฟยมองครูประจำห้องด้วยความฉงน
อะไรกัน คุณครูปล่อยเธอไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?
แล้วฉันล่ะเป็นอะไร? สารภาพดีได้รับผ่อนผัน แต่อยู่ถึงที่สุดท้าย? หรือยังไง?
เมื่อเห็นชือเฟยที่งงไปหมด ถาน เจี๋ย ก็ยิ้ม แล้วพูดอีกครั้ง
“เขียนให้ซื่อๆ ด้วยละ ไม่งั้นคืนนี้มือถือของเธอคงต้องค้างคืนที่ห้องพักครูฉันแล้วล่ะ”
เดินออกจากห้องเรียนมา ถาน เจี๋ย หยิบมือถือขึ้นมา ลบรูปตอนที่ชือเฟยเล่นมือถือทิ้งก่อน จากนั้นก็ลากรูปของซูจิ้นตอนเล่นมือถือเข้าไปในอัลบั้มส่วนตัว แล้วบันทึกเวลาและสถานที่ไว้
วันที่ 31 สิงหาคม คาบที่สองตอนเช้า ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 แผนกแฟชั่นการแต่งกาย ห้อง 1 ซูจิ้น เล่นมือถือในคาบเรียน
การเป็นครูประจำชั้นที่โรงเรียนอาชีวะ ถ้าอยากใช้ชีวิตแบบเงียบๆ สงบๆ บางครั้งความช่วยเหลือจากพวกตัวแสบก็ขาดไม่ได้
การมีจุดอ่อนของพวกเขาไว้ในมือ ในยามคับขัน จะทำให้พวกเขารู้จักเกรงใจขึ้นมาบ้าง
และเมื่อจำเป็น ก็ยังใช้เป็นต่อรองได้อีกด้วย
เรื่องแบบนี้ ถาน เจี๋ย ทำมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง
ในโรงเรียนแห่งนี้ เขาแทบจะควบคุมได้ทั้งบ้านใหญ่และบ้านเล็ก
ทำทั้งหมดเสร็จแล้ว เขาเก็บมือถือตัวเองใส่กระเป๋า เดินกลับไปที่ประตูหลังห้องเรียน แอบมองเข้าไปในห้องอีกครั้งผ่านหน้าต่างบานเล็กๆ นั้น
ดีมาก
คนส่วนใหญ่เลือกจะเก็บมือถือและเริ่มตั้งใจฟังเรียน เหลือแค่หนึ่งสองคนที่กล้าหาญเป็นพิเศษยังคงทำผิดกฎกันอยู่
แต่ตำแหน่งประตูหลังนี่ก็ถ่ายรูปหลักฐานตอนพวกเขาเล่นมือถือไม่ได้อยู่ดี งั้นไม่ต้องไปสนใจก็ได้
“อาจารย์ถาน เดินตรวจห้องเรียนอยู่เหรอ?”
เสียงคุ้นหูดังมาจากไม่ไกล
ถาน เจี๋ย หันไป เห็นอาจารย์หลินที่สอนคณิตศาสตร์เหมือนกัน เดินยิ้มแย้มออกมาจากหัวมุมทางเดิน
เขายิ้มพลางหยิบมือถือของชือเฟยขึ้นมา โชว์ให้อาจารย์หลินดู
“เพิ่งตรวจเสร็จ เห็นไหมล่ะ เก็บมือถือมาได้อีกหนึ่งเครื่อง”
“ยังไงก็เธอนี่แหละที่รับผิดชอบ ฉันน่ะขี้เกียจเก็บ ว่ากล่าวตักเตือนไปสองสามคำก็พอแล้ว นักเรียนอาชีวะพวกนี้ยังไงก็ไม่มีอนาคตอะไรอยู่แล้ว นึกถึงทีว่าจะต้องส่งคืนอีก ก็รู้สึกยุ่งยาก”
อาจารย์หลินชื่อเต็มว่าหลินเถา เป็นครูคณิตศาสตร์ของโรงเรียน หลานชายแท้ๆ ของรองผู้อำนวยการ อายุน้อยกว่าถาน เจี๋ย สามปี เพิ่งมาโรงเรียนเมื่อปีที่แล้ว
ช่วงที่ไม่มีคาบเรียน ถาน เจี๋ย มักจะเล่นหมากรุกออนไลน์เป็นทีมกับหลินเถาในห้องพักครูอยู่บ่อยๆ ความสัมพันธ์เลยค่อนข้างดี
“ฉันก็ว่าง่ายๆ เหมือนกัน แต่เมื่อไหร่ไม่สบายใจ เลยเก็บมือถือมาเล่นๆ”
“หืม? เธอเนี่ยนะจะไม่สบายใจ?”
“เรื่องมันยาว...ช่างเถอะ ไม่ต้องพูดถึงก็ได้”
หลินเถายิ้มพลางส่ายหัว
“ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร ฉันจำได้ว่าช่วงเช้านายไม่มีคาบเรียน ไปเถอะ เรียกอาจารย์หวังพวกเขาด้วย ไปเล่นบอลด้วยกัน”
“ก็ได้ๆ แล้วหาเพิ่มอีกสี่คน แบ่งสามต่อสาม เล่นครึ่งสนาม”
ครูโรงเรียนอาชีวะก็ดีตรงนี้แหละ ไม่ต้องคิดเรื่องการสอนอะไรมากมาย
ยังไงนักเรียนก็ไม่ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย เรียนหรือไม่เรียนก็เหมือนกัน