"อ๊าาาาาา! ปล่อยฉัน!! มือฉัน!!!"
เห็นแบบนั้นเข้าไปเสิ่นเหยียนก็เหวอไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบเข้าไปแยกทั้งสองคนออกจากกัน
แต่ถึงจะแยกออกมาแล้ว เจ้าของบ้านก็ยังกอดข้อมือตัวเองแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด
"ขอโทษนะคะป้า เมียผมเพิ่งจะลงมือหนักไปหน่อย ถ้าสะดวก ผมจะพาป้าไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยได้มั้ยคะ?"
เสิ่นเหยียนเพิ่งจะก้าวไปข้างหน้า ก็ถูกซูจิ้นคว้าแขนไว้แน่น ทั้งคนเริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที
"ทำไมล่ะ? ปล่อยสิ......"
"เมื่อกี้หล่อนคิดจะหาเรื่องนาย"
มือของซูจิ้นยังไม่ยอมปล่อย สายตาคมกริบเยียบเย็นราวจะสะกดจิตคนได้
ต่อให้ตอนนี้เธอจะไม่มีความรู้สึกให้เสิ่นเหยียน เสิ่นเหยียนก็เป็นของเธอ ใครก็ตาม นอกจากเธอแล้ว ห้ามแตะต้องเด็ดขาด!!
"แก....แกพูดอะไร!!! บ้านนี้กูไม่เช่าละ เงินคืนให้ แล้วแกสองคนกูออกไปเดี๋ยวนี้!!!"
พอโดนจับได้เข้าเจ้าของบ้านก็พลุ่งพล่านจนโกรธเกรี้ยว รีบโอนเงินที่เสิ่นเหยียนเพิ่งโอนให้เธอเมื่อกี้กลับคืนไปทันที
แต่เธอก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องค่ายา เพราะยังไงเธอก็เป็นฝ่ายคิดจะหาเรื่องเสิ่นเหยียนก่อน ถ้าเรื่องมันถึงตำรวจ เธอเองก็ไม่รอดเหมือนกัน
"เดี๋ยวก่อน! เราคุยกันก่อน......"
เห็นเจ้าของบ้านจะไปแล้ว เสิ่นเหยียนก็เริ่มร้อนใจทันที นี่มันบ้านที่เขาหามานานแล้วนะกว่าจะเจอ
ทั้งกว้าง ใกล้โรงเรียน บ้านราคาเดียวกัน เดือนนึงขั้นต่ำต้องสองพันแปดหรือไม่ก็สามพัน
ปีนึงก็ประหยัดไปได้ตั้งเยอะแยะนะ!
ตอนนี้เขายังเป็นนักศึกษาอยู่ ซูจิ้นก็ยังมีหนี้สินติดตัว ยังไงก็ต้องประหยัดไว้ก่อน
แค่เสิ่นเหยียนเพิ่งจะคิดวิ่งตาม ซูจิ้นก็คว้าแขนเขาไว้แน่นอีกครั้ง
แรงของซูจิ้นแรงจนน่าเหลือเชื่อ ถึงทำให้เสิ่นเหยียนได้รู้ว่าพลังที่แท้จริงของผู้หญิงในโลกนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะต้านทานไหวตอนนี้จริง ๆ
"นายทำอะไรเนี่ย? ปล่อยฉันสิ!"
เห็นเจ้าของบ้านเดินใกล้จะลับตาแล้ว เสิ่นเหยียนก็ร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ ถึงขนาดกล้าขึ้นเสียงใส่ซูจิ้น
"หล่อนเมื่อกี้คิดจะจับมือนาย"
ซูจิ้นขมวดคิ้วสวย เสียงยังคงเย็นชาและเด็ดขาดเหมือนเดิม
"จับก็จับสิ มันจะหายไปเป็นชิ้น ๆ มั้ย? ปล่อยฉัน ฉันจะไปขอโทษเดี๋ยวนี้ยังทัน!!"
เสิ่นเหยียนไม่อยากพลาดบ้านดี ๆ ราคาถูกขนาดนี้จริง ๆ
แล้วต่อให้โดนจับมือไปหนึ่งทีมันจะอะไรนักหนา เขาไม่แคร์อยู่แล้ว
"ฉันบอกว่าไม่ได้ไป"
ฟังเสิ่นเหยียนพูดแบบนั้น ซูจิ้นยิ่งขมวดคิ้วลึกลงไปอีก เธอออกโรงปกป้องผู้ชายคนนี้แท้ ๆ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงยังจะไปง้อหญิงแก่คนนั้นอีก
หรือว่าเสิ่นเหยียนจะชอบหญิงแก่คนนั้น?
ก็จริงนะ ตอนนี้หญิงแก่คนนั้นรวยกว่าเธอจริง ๆ
ระหว่างที่ซูจิ้นฟุ้งซ่านไปเรื่อย เจ้าของบ้านก็หายลับไปจากสายตาเสิ่นเหยียนแล้วเรียบร้อย
พลันเสิ่นเหยียนก็เดือดขึ้นมาทันที นี่เขาต่อรองอยู่ตั้งบ่ายโมงกว่านะ!
"นายจะทำอะไรกันแน่!"
"ฉันบอกแล้วไง หล่อน......."
โดนเสิ่นเหยียนถามประชิดแบบไม่ทันตั้งตัว ซูจิ้นก็ชะงักไปชั่วขณะ
"แล้วยังไง?! นายรู้มั้ยว่าบ้านแถวนี้ไม่มีราคาต่ำกว่าสองพันห้าสักห้อง!"
"นายรู้มั้ยว่าตอนนี้เราไม่มีเงินแค่ไหน? เรามีอยู่แค่หนึ่งแสน!"
"เรายังต้องกินข้าว ฉันยังต้องจ่ายค่าเทอม โรงพยาบาลยายยังต้องให้ฉันไปดูแล!"
"นายรู้มั้ยว่าหาบ้านถูกขนาดนี้มันไม่ง่ายแค่ไหน!!"
พูดถึงตรงนี้ มือของเสิ่นเหยียนเริ่มสั่นเทา ในใจไม่รู้ทำไมเกิดความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมา
ถึงเขาจะกลัวตายจริง ๆ แล้วถึงเลือกอยู่ข้างซูจิ้น แต่สิ่งที่เขาทำทั้งหมดนี้ ไม่ได้เพื่อซูจิ้น เพื่อแบ่งเบาภาระของซูจิ้นหรอกหรือ?
เสิ่นเหยียนหันหลังกลับไป ไม่มองซูจิ้นอีก
ส่วนซูจิ้นก็ดูเหมือนจะงงกับคำพูดพร่ำยาวของเสิ่นเหยียนไปหมด มือที่กำแขนเสิ่นเหยียนไว้แน่นก็ค่อย ๆ คลายออกโดยไม่รู้ตัว
ที่แท้เสิ่นเหยียนเป็นห่วงว่าพวกเขาไม่มีเงิน........
เธอไม่คิดจริง ๆ ว่านเสิ่นเหยียนจะเห็นแก่เธอขนาดนี้ ถึงโดนก่อกวนก็ยังทนได้
ผู้ชายในโลกนี้เธอเห็นมาตั้งแต่เด็ก ล้วนแต่ต้องเอาใจ พอไม่ได้ดั่งใจก็โมโหง่าย
พอโตขึ้นมาเธอยิ่งต่อต้านผู้ชายพวกนั้น ไม่รู้จักเสียสละอะไรเลย คิดแต่เพียงว่าทำยังไงจะได้มากขึ้น......
นี่คือเหตุผลว่าทำไมหลายปีมานี้เธอถึงไม่เคยมีแฟนสักคน คนเดียวที่มีก็คือเสิ่นเหยียน
ยังไงซะด้วยสถานะคุณหนูตระกูลใหญ่แห่งเมืองจิงโจวของเธอ อยากได้ผู้ชายแบบไหนก็ไม่มีหรือ?
แต่ผู้ชายแบบเสิ่นเหยียน เธอเพิ่งจะเคยเจอครั้งแรกจริง ๆ.......
ตอนนี้เธอถึงกับอยากจะเล่าทุกอย่างให้เสิ่นเหยียนฟัง.......
มองเห็นไหล่ที่ยังสั่นน้อย ๆ ของเสิ่นเหยียน ซูจิ้นก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีอยู่พักหนึ่ง......
"เสิ่นเหยียน นายไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน พรุ่งนี้ฉันจะไปหางานทำ"
"ฉันสัญญา จะไม่ปล่อยให้นายลำบาก......."
เสียงของซูจิ้นที่ดังมาจากด้านหลัง ดูเหมือนจะแฝงความอ่อนโยนบางอย่างที่ยากจะสังเกตเห็น
ที่จริงเสิ่นเหยียนไม่ได้โกรธอะไรอยู่แล้ว พูดไปตั้งเยอะ พอพูดจบก็เริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว
กลัวว่าคำพูดพวกนั้นจะไปทำให้ซูจิ้นโกรธ แล้วซูจิ้นเดือดจัดจัดการเขาซะเลย
แค่ไม่คิดว่าซูจิ้นจะยอมลดตัวลงมาหาเขา?
ต้องรู้ไว้ว่าทั้งเล่ม ต่อให้เป็นวันที่ซูจิ้นล้มละลาย เธอก็ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร
"เอาล่ะ ๆ เรื่องบ้านค่อยว่ากันพรุ่งนี้ วันนี้ไปนอนโรงแรมก่อนก็ได้ ฉันหิวแล้ว ไปกินข้าวก่อนนะ?"
เสิ่นเหยียนก็รู้จักพอ รับจังหวะลงจากหลังเสือ
ฝ่ายซูจิ้นก็ไม่คิดว่าเสิ่นเหยียนจะหายโกรธง่ายขนาดนี้
ต้องรู้ว่าผู้ชายน่ะถูกเรียกว่าสิ่งมีชีวิตที่ง้อยากที่สุดในโลกซะด้วยซ้ำ ยิ่งเป็นเสิ่นเหยียนแบบนี้ด้วยแล้ว
"เป็นอะไรไป?"
เห็นซูจิ้นยืนนิ่งไม่พูดอะไร เสิ่นเหยียนก็เริ่มตื่นเต้นนิดหน่อย หรือว่าเมื่อกี้เขาพูดอะไรผิดไป ซูจิ้นโกรธเขางั้น?
"เปล่า ฉันพานายไปกินข้าว"
มองดูเสิ่นเหยียนที่กำลังใช้ดวงตาหวานฉ่ำที่แอบแดงเล็กน้อยมองเธอ ซูจิ้นก็ได้สติกลับมา แต่หัวใจกลับเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว
"งั้นฉันพานายไปเองก็ได้ ยังไงตอนนี้ตลาดกลางคืนใกล้มหาวิทยาลัยก็เปิดแล้ว"
พูดจบเสิ่นเหยียนก็เดินนำหน้าไปก่อน พลางคิดในใจว่ามื้อนี้จะกินอะไรถึงจะคุ้ม
แต่ที่เสิ่นเหยียนไม่รู้คือ ตอนนี้ซูจิ้นยังคงยืนนิ่งไม่ได้ขยับ แค่มองแผ่นหลังของเขาอยู่เงียบ ๆ
ตอนนี้ซูจิ้นกำลังคิด อยากให้ทุกอย่างเป็นเรื่องจริงขึ้นมาจริง ๆ......
ถ้าเสิ่นเหยียนไม่มีความเกี่ยวข้องกับกู้ชิงเสวี่ย คงจะดี......