มองไปที่ฝูงชนที่หนาแน่นในตลาดกลางคืน พอดีเป็นช่วงวันหยุด ถนนยาวทั้งเส้นนี้แทบจะเบียดเสียดกันจนเดินไม่ไหว ถึงแม้ตอนนี้จะดึกมากแล้ว แต่ก็ยังสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
เสียงเรียกขายของพ่อค้าแม่ค้ารายย่อย กลิ่นหอมเผ็ดจัดจ้านที่กระตุ้นต่อมรับรส ล้วนแสดงให้เห็นถึงบรรยากาศอันคึกคักของเมืองทั้งเมือง
แน่นอนว่าสถานที่ที่มีคนหนาแน่นแบบนี้ บริเวณข้างถนนก็จะมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบยืนอยู่ไม่น้อย
ซูจิ้นเดินตามหลังเสิ่นเหยียน คิ้วขมวดเล็กน้อย เธอเป็นคนที่ชอบความเงียบสงบเป็นทุนเดิม
ก่อนหน้านี้ถึงแม้จะออกไปกินข้าวข้างนอก ก็จะเลือกห้องส่วนตัว เพื่อไม่ให้คนอื่นมารบกวน
แต่ถ้าเป็นสิ่งที่เสิ่นเหยียนชอบ เธอก็ไม่ว่าอะไร
มาถึงหน้าร้านอาหารหม่าล่าเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เสิ่นเหยียนก็เดินเข้าไปก่อนเป็นคนแรก
แต่ไม่ใช่ว่าโชคดีเท่าไหร่ ร้านด้านในเต็มแล้ว ทำไม่ได้ เสิ่นเหยียนจึงต้องพาซูจิ้นไปนั่งที่โต๊ะเล็ก ๆ ด้านนอก
"เอ่อ เดี๋ยวนะ ฉันเช็ดโต๊ะเก้าอี้ให้ก่อน"
จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าซูจิ้นเคยเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่โตมาก่อน คงไม่เคยมาสถานที่แบบนี้ เสิ่นเหยียนกลัวว่าซูจิ้นจะรังเกียจ ก็รีบหยิบทิชชู่ออกมาเตรียมเช็ดโต๊ะเก้าอี้ให้ซูจิ้น
"ไม่ต้อง"
จากนั้นซูจิ้นก็นั่งลงตรงหน้าเสิ่นเหยียนโดยตรง ไม่มีท่าทีรังเกียจแม้แต่น้อย