“ทำไมผมต้องหย่า?”
“ซูจิ้นล้มละลายไปแล้ว ตอนนี้เธอไม่มีอะไรเหลือเลย……”
“โอ้? แล้วยังไง? ใครบอกว่าล้มละลายแล้วต้องหย่า?”
น้ำเสียงของเฉินเหยียนไม่มีความสุภาพเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป เริ่มเย็นชาลงเรื่อย ๆ
ส่วนซูจิ้นที่อยู่ข้าง ๆ ก็คิดไม่ถึงเลยว่าประโยคแบบนี้จะหลุดออกมาจากปากเฉินเหยียน
เมื่อครู่เขากำลังปกป้องเธออยู่หรือเปล่า?
ตอนนี้กู้ชิงเสวี่ยเองก็ฟังออกว่าในคำพูดของเฉินเหยียนเริ่มมีความโกรธแฝงอยู่ เธอยิ่งกระวนกระวายใจมากขึ้นไปอีก
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันแค่เป็นห่วงนาย ตอนนี้นายยังหนุ่มอยู่ จะให้โดนผู้หญิงคนนั้นลากให้จมไปตลอดชีวิตไม่ได้นะ!”
เธอเริ่มพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องแล้ว กลัวว่าเฉินเหยียนจะเลือกอยู่ข้างซูจึ้งจริง ๆ แบบนั้นเธอจะไม่มีโอกาสอีกเลย!
เธอรับไม่ได้เด็ดขาด!!
“คุณกู้ นี่มันเรื่องส่วนตัวของผม ไม่เกี่ยวกับคุณ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมวางสายก่อน”
พูดจบเฉินเหยียนก็วางสายโทรศัพท์ทันที ไม่เปิดโอกาสให้กู้ชิงเทียนพูดต่ออีกเลย
ส่วนอีกฝ่ายอย่างกู้ชิงเทียน พอได้ยินเสียงสัญญาณวางสายดังตุ๊ต ๆ เธอก็กำโทรศัพท์ในมือไว้แน่นจนปลายนิ้วที่เรียวบางขาวผ่องของเธอเริ่มแดงเรื่อ
ใบหน้าที่อ่อนโยนก่อนหน้านี้เริ่มปรากฏความดุดันขึ้นมา
เธอคิดมาตลอดว่าพอซูจิ้งล้มละลาย ไม่มีที่อยู่ เฉินเหยียนจะต้องหย่ากับซูจิ้งแน่นอน
ตอนนั้นถ้าเธอยื่นมือเข้าช่วยเฉินเหยัน เฉินเหยันจะไม่ต้องรู้สึกบุญคุณจนยอมเธอทุกอย่างเหรอ?
เพื่อนวัยเด็กของเธอ กับเฉินเหยียนนะ สองคนนี้เธออยากได้ทั้งคู่เลย
และเธอก็กศึกษวางแผนไว้แล้วด้วยฟ้าถ้าเฉินเหยียนตอบตกลง หลังๆ เธอจะสลับลูกของเฉินเหยียนกับลูกของเจียงเฉินเพื่อนวัยเด็กของเธอสักกัด
แล้วที่ไหนจะกลัวว่าคนสองคนนั้นจะไม่รับพร้อมกันสามคนวะ?
แต่เธอคิดเท่าไหร่ก็ไม่ถึงว่าซูจู่เจนจะล้มทั้งผีแล้วต้องใช้หนี้ไปตลอดชีวิต เฉินเหยียนก็ยังไม่ยอมหย่า
มันเป็นไปได้ยังไงวะเนี่ย!!!
ทันใดนั้นความหึงอย่างบอกไม่ถูกก็ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งใจของกู้ชิงเสวี่ย
“เฉินเหยียน นายซ้ำไม่พ้นหรอก!”
กู้ชิงเสวี่ยพึมกับตัวเอง
ก่อนหน้าเวลซูจิ้นที่คะนองที่สุดยังแพ้เธอเลย
ตอนนี้ซูจึ่งจะล้มละลายแล้ว ยังจะสู้เธาได้อีกเหรอ?
เธอกู้ชิงเสวี่ยข้าสาบานว่าไม่วันใดวันนึงจะต้องแย่งเฉินเหยียนกลับมาจากซูจิ้งให้ได้!
ความไร้พลังกับความพ่ายแพ้เมื่อปีนั้น เธอจะทำให้ซูจิ้นจะต้องจ่ายชำระคืนเป็นเท่าทวีคูณ!
เธอจะให้ซูจิ้นได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าเฉินเหยียนมันอยู่ใต้ความควบคุมของเธอยังไง!!!
......
แน่นอนว่าเฉินเหยียนยังไม่ใส่ใจคนถูกลิงอีกจำนวนมากกว่าใคร แต่ตอนนี้เขาเองก็ไม่ได้มีเวลาจิตใจไปจัดการกับเรื่องของผู้หญิงคนนั้น เพราะอยู่ตรงหน้าเขากำลังมีระเบิดเวลานั่งอยู่ข้าง ๆ!!
“เธอพูดไม่ผิด นายยังหนุ่ม ถูกชั้นลากทั้งปีทั้งชาติก็ไม่คุ้มหรอก ถ้านายแค่คิดใหม่กลับใจ ตอนนี้ยังทันนะ”
ซูจิ้นพิงตรงหลังโซฟา ขาเรียวขาวทั้งสองข้าง วางขบกันด้วยท่าทางเรียบหรู ส้นเท้าสีดราข้อแกว่งไกวอย่างอ่อนช้อนกลางอากาศ
แต่บนหน้าอันสมบูรณ์ไร้ที่ติของนังกลับไม่มีความรู้สึกอะไรปรากฏเลย เย็นชาเกินกว่าจะรับมือได้
“นายคิดมากไปแล้ว เราก็แค่ไปหาบ้านใหม่ย้ายออกกันวันนี้ดีกว่า ไม่ดูไม่เช่นนั้นตอนกลางคืนเราก็จะไม่มีที่อยู่”
เฉินเหยียนเองก็แอบถอนหายใจ ที่จริงทุกอย่างก็ดีตั้งอยู่แล้ว ผู้หนังสือมานี้จะมาหาเรื่องตัวเองเลย
ส่วนซูจิงก็เช่นตอนที่บอกว่าสุดคือวางสายเลย เขาก็บอกแล้วว่าปิดไปเลย
แต่ท้ายที่สุด ช่างหาอีก กลับดันอยากเป็นคนรับสายมันเอง
รับสายมาก็ไม่พอใจซาดยังโกรธอีกต่อ
ไม่เข้าใจสมองคนชวนหัวเลยจริง ๆ
ไม่มีอานาจต่อรองยังไงล่ะ ใต้กำแพงคนจองจำอย่างนี้และ เป็นเพียงแค่ซื่อจำเป็นต้องเป็นก้มหัวเปิดตัว
ก็นำอย่าเดิมก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน
“หวังว่า นายไม่ได้หลอกฉัน”
ดวงตาของซูจิ้งดูมีประกายอันตรายวาบแวบอด เธอได้เตือนเฉินเหยันไปแล้ว
ถ้าถึกเจอภายหลังที่เธอรู้ว่าเฉินเหยันหลงระหว่างหลอกเธอนั้นเมื่อไหร่ ก็คงอย่าโทษว่าเขทาเธอโหดร้าย
ครั้งนี้ เธอจะหลี่ทำให้เฉินเหยันได้รู้ซึ้งว่าอะไรเรียกว่านรกจก!
แต่ถึงแม้อย่างนั้นก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะไว้ใจเฉินเหยันแล้ว
กันเผื่อว่าเมื่อกี้นี้เฉินเหยันก็แค่เล่นละครกับซิงชิงอยู่ข้างหน้า เพื่อที่จะได้รับความไว้ใจจากเธอ
ยังไงก็ตาม ก่อนที่เธอจะกลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง แผนการของเธอจะไม่เผยให้เฉินเหยียนรู้แม้แต่น้อยเด็ดขาด
อยูกลับก็ต้องทำเป็นหน้าตาแบบคนปกติเพื่อหลอกใจอีกอย่าง
ต่อให้นอกนั้นเฉินเหยันจะติดต่อนานกับกันชัพจิง ก็ยังทำให้มองกันชิวเมิลขาดของเธอได้ ทำให้แผนการของเธอเดินหน้าได้อย่างไม่สงสัยใจ
ใช้เวลาช่วงบ่ายทั้งหมด เฉินเลยจวนไปกับซูจกั๊งในบริษัทร้าอาจนอกอีกหลายที่ จนในที่สุดก็ได้บ้านอยู่ที่พอใจอยู่ห้องนิเส้ง
เช่าทั้งชุดหัสมาสิบกว่าตารางเมตร มีสองห้องนอน ห้องน้ำ ห้องรับแขก ห้องครั้วครบทุกอย่าง ค่าเช่าเดือนละพันแปด พดูมากว่า นี้ยังเป็นราคาที่เมินเสียเวลาต่อรองอย่างครึ่งวัน เจ้าของบ้านเห็นตาเฉินเหยัน ทวยความสาวเลยลดให้สองร้อย
เฉินเหยันก็ไม่มีแก้งก็เลยจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าทั้งปี เต็มยี่สิบพันกว่าบาทอยู่!
..มันทำให้เฉินเหยียนเสียดายแทบอยากระวง และใช่ เงินเก็บของจึงมีแค่อยู่แปดสิบกว่า เท่า ด้วยสุดต้องผ่านการวางแผนอย่างรอบคอบอื่นไปอีก
ส่วนเจ้าของบ้านเมื่อเห็นไอเจ้าคนจ่ายค่าเช่าเป็นเฉินเหยัน ก็เบนสายตามองลงไปด้วยความดูถูกนิด ๆ
ผู้หญิงช่างไม่มีพิษสง เดิมทีก็จ่ายเงินให้แค่เพียงแต่ตัวจริงทำไมกัน จะต้องมาเป็นเรื่องแบกภาระอีก
แต่เพราะว่าเหตุผลที่ต้องรักษาความเป็นผู้บริสุทธิ์ เพราะเขาไม่ได้จ่ายเงิน และเงินยังมีสิ่งสำคัญอีกมากเกี่ยวข้อง ซูจิ้งเลยนึกในใจเสอนว่าเกิดเป็นภัยถ้าไม่มีเฉินเหยัน จะทดลองออกมาใช้ ควายตามเครื่องแล้ว
...
แต่สายตาที่เจ้าของบ้านคนนั้นมองเฉินเหยียนในตอนหลัง กลับแฝงความลามกอยู่เล็กน้อย ซ้ำตอนยื่นกุญแจให้ ยังจะฉวยโอกาสแตะมือเขาอีกด้วย!
“คุณอยากตอรือไง!”
ซูจิ่งก็เอาฮือบีบมือเจ้าที่อยู่ในนี้ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดัง “กรอบ” เจ้าของมือตุ้ยๆ เป็นเสียงเจ็บแสบต้องร้องเพิ่มขึ้นจนแต่ละเบรน