"คุณเสิ่นเหยียน เป็นอะไรไปหรือเปล่า?"
เห็นเสิ่นเหยียนดูเหมือนสำลักอะไรสักอย่าง เจียงเฉินก็คิดจะเดินเข้าไปช่วยตบหลังให้ แต่กลับถูกเสิ่นเหยียนยื่นมือห้ามไว้
"อย่าเข้ามา ฉันไม่เป็นไร แค่ก ๆ ๆ"
เขาก็แค่ตกใจกับคำพูดเมื่อกี้ของเจียงเฉินเท่านั้นแหละ
ชาติก่อนเสิ่นเหยียนก็เคยอ่านนิยายมาไม่น้อย มีทั้งพระเอกที่มีฮาเร็ม มีทั้งคนที่ช่วยพระเอกจีบผู้หญิงคนอื่น
แต่เขานี่คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดกับตัวเองได้ยังไง
"คุณเสิ่นเหยียน ใช้เวลาคิดสักหน่อยก็ได้นะ กู้ชิงเสวี่ยเธอเป็นคนดีจริง ๆ"
เจียงเฉินยังจะพูดต่อ แต่กลับถูกเสิ่นเหยียนตัดบท
"คิดอะไร ไม่ต้องคิดแล้ว!"
พูดจบเสิ่นเหยียนก็ลุกขึ้นเดินออกไปตรง ๆ มุ่งหน้าไปทางที่ซูจิ้นหายไปเมื่อกี้
ไอ้บ้านี่มันห้ามลมได้ด้วยเหรอ!
ต่อให้เขาจะจนแค่ไหน ก็ไม่มีทางไปแบ่งผู้หญิงกับผู้ชายคนอื่นแน่นอน เขาไม่ใช่คนชอบสวมเขียวอยู่แล้ว
"เสิ่นเหยียน นายคิดดี ๆ นะ ซูจิ้นน่ะไม่ใช่คนดีอะไรหรอก"
"นายจะต้องเสียใจทีหลัง...."
แต่ไม่ว่าเจียงเฉินจะพูดยังไง เสิ่นเหยียนก็ไม่หันกลับมา
มองแผ่นหลังของเสิ่นเหยียนที่หายไป เจียงเฉินก็ได้แต่ส่ายหัวกับตัวเอง พลางถอนหายใจว่าเสิ่นเหยียนยังเด็กเกินไป