ซูจิ้นเองก็คิดไม่ถึงว่าเสิ่นเหยียนจะเข้าข้างเธอ แถมยังต่อหน้ากู้ชิงเสวี่ยอีก?
“เพื่อนร่วมชั้นเสิ่นเหยียน ชิงเสวี่ยไม่ได้หมายความแบบนั้น”
ใครจะรู้ว่าคราวนี้คนที่เอ่ยปากกลับเป็นเจียงเฉิน?
หืม? ถ้าเธอจำไม่ผิด นี่คือเพื่อนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กของกู้ชิงเสวี่ยไม่ใช่หรือ?
หน้าตาก็เรียบร้อยจริง ๆ มีความอ่อนโยนแบบสาวน้อยงาม ๆ อารมณ์โดยรวมเหมือนสายน้ำไหล ทำให้คนไม่อาจรู้สึกรังเกียจ
แต่เสิ่นเหยียนก็อดขนลุกไม่ได้ รีบเลื่อนเก้าอี้ให้ห่างจากเจียงเฉินโดยไม่รู้ตัว
“ใช่ ๆ ฉันก็แค่คิดว่า เพื่อนร่วมชั้นเสิ่นเหยียนเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ซูจิ้นพามากินหม่าล่า มันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่”
กู้ชิงเสวี่ยก็รีบเอ่ยเสริม พร้อมไม่ลืมที่จะดึงซูจิ้นเข้ามาในเรื่องด้วย
แต่ที่กู้ชิงเสวี่ยพูดก็ไม่ผิด เพราะถ้าเป็นคนแบบเสิ่นเหยียน แค่เขายอมเอ่ยปาก มีผู้หญิงมากมายเต็มไปหมดที่ยินดีพาเสิ่นเหยียนไปกินของที่ดีกว่านี้
ไม่ใช่ต้องมาอยู่กับคนแบบซูจิ้น ลำบากลำบนอยู่ที่นี่
“ไม่ใช่สิ หม่าล่าไปทำอะไรให้เธอ? หรือว่าเธอดูถูกคนกินหม่าล่า?”
เสิ่นเหยียนใช้ไม้ตายสายพี่เก๋า เปิดฉากด้วยการป้ายสีทันที