"ไม่...ไม่นะ..."
ความสุขุมเยือกเย็นและความมั่นใจในชัยชนะของกู้ชิงเสวี่ยที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ พลันสลายหายไปในชั่วขณะ เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเสิ่นเหยียน
"นายกลับไปดูแลเด็กข้างบ้านของนายเถอะ อย่าให้เขารอคนเดียวนานเลย"
เสิ่นเหยียนโบกมือ แล้วจับแขนซูจิ้นเดินจากไปทันที
จนกระทั่งเงาร่างของเสิ่นเหยียนหายไปจนหมดสิ้น กู้ชิงเสวี่ยก็ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นอยู่ที่เดิม
ชั่วขณะนั้น ความรู้สึกสิ้นหวังแบบเดียวกับตอนที่เสิ่นเหยียนแต่งงานกับซูจิ้นเมื่อหลายปีก่อน ก็กลับมาถาโถมใส่เธอทั้งตัวอีกครั้ง
ทำไม...
ทำไม ทั้งที่เธอกดซูจิ้นลงไปแทบเท้าได้แล้วแท้ๆ
ซูจิ้นไม่ใช่คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซูที่สูงส่งเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว
ตระกูลซูในตอนนี้ก็เป็นเพียงหมาจรจัดที่เจ๊งแล้วเท่านั้น!
แล้วทำไมเสิ่นเหยียนถึงยังเลือกที่จะอยู่ข้างๆ ซูจิ้นอยู่อีก!!!
เธอต่างหากที่เป็นผู้ชนะ! ทุกอย่างนี้ควรเป็นของเธอ!
เสิ่นเหยียนก็เช่นกัน ต้องเป็นของเธอเท่านั้น!
คิดมาถึงตรงนี้ ดวงตาที่เคยใสบริสุทธิ์และสงบนิ่งของกู้ชิงเสวี่ย ก็ค่อยๆ ฉาบไปด้วยสีแดงก่ำแห่งความบ้าคลั่ง