"เสิ่นเหยียน นายต้องการอะไรกันแน่..."
เธอไม่คิดว่าเสิ่นเหยียนจะเพียงแค่อยากอยู่ข้างๆ เธอเท่านั้น
มองดูใบหน้าหล่อเหลาที่หลับใหลอย่างไร้เดียงสาของเสิ่นเหยียน ซูจิ้นยื่นนิ้วชี้เรียวบางของเธอออกมา แตะลงบนริมฝีปากของเสิ่นเหยียนเบาๆ
ทันใดนั้น ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านมาจากปลายนิ้ว
"อย่าหลอกฉัน...ได้ไหม..."
ซูจิ้นพูดประโยคนี้ออกมาเบาๆ จนไม่รู้ว่าพูดให้เสิ่นเหยียนฟัง หรือพูดให้ตัวเองฟังกันแน่
.......
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นเหยียนเพิ่งลืมตาก็พบว่าข้างหมอนมีชุดผู้ชายทั้งชุดวางอยู่
ส่วนซูจิ้นแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว นั่งอยู่ข้างเตียง สายตาจ้องมองโทรศัพท์มือถือในมือตลอดเวลา
"ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าสิ"
พูดจบ ซูจิ้นก็เก็บโทรศัพท์ เดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อให้พื้นที่กับเสิ่นเหยียนเปลี่ยนเสื้อผ้า
เสิ่นเหยียนไม่ได้รีบร้อนอะไร หลังจากพักผ่อนมาทั้งคืน แถมยังได้แช่น้ำอุ่น ถือว่าได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
วันนี้ต้องรีบจัดการเรื่องบ้านให้เสร็จให้ได้!
อีกไม่นาน ทั้งสองคนก็เก็บของเตรียมตัวลงไปข้างล่าง ซูจิ้นยังถือเสื้อผ้าสกปรกที่ทั้งคู่เปลี่ยนเมื่อก่อนลงมาด้วย