คำพูดประโยคนั้น
ทำให้เลือดทั่วร่างของฮั่วอีเย็นเยียบ ก่อนจะแตกสลายทีละน้อย ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนวิญญาณของเธอแทบรับไม่ไหว ร่างกายแข็งทื่อจนขยับไม่ได้
แต่จ้าวโม่ซีกลับยังราดน้ำมันลงบนกองไฟ
เธอเช็ดมุมปากที่แตก ก่อนพูดว่า “ฉันจะคลอดเด็กคนนี้ออกมา พี่อี้ไม่มีทางตัดขาดกับฉันไปตลอดชีวิต เขาจะต้องพัวพันกับฉันเพราะเด็กคนนี้ ฉันจะคอยขวางหูขวางตาคุณไปทั้งชีวิต แต่คุณก็ทำอะไรฉันไม่ได้ ถ้าคุณไม่หย่า ชาตินี้คุณก็ต้องทนเห็นฉันกับลูกอยู่ตรงนี้ไปตลอด”
คำพูดเหล่านั้นโหดร้ายจนไม่เหลือทางให้ใครได้หายใจ
แฝงความบ้าคลั่งแบบคนที่ไม่เหลืออะไรให้เสียอีกแล้ว
เสียงอื้ออึงดังอยู่ข้างหูฮั่วอี เธอไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว เบื้องหน้าขาวโพลนราวกับทุกสิ่งล้วนเป็นเรื่องลวง แม้แต่ต้วนหลิงอี้ในวันวานก็เหมือนเป็นเพียงภาพฝันที่เธอสร้างขึ้นมาเอง
เธอไม่ฟังต่ออีก
หมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
เธอวิ่งเหยาะ ๆ ไปตลอดทางโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น
วิ่งจนปอดแทบระเบิด ความเจ็บปวดทำให้น้ำตาไหลพราก เปียกชุ่มไปทั้งใบหน้า เธอไม่เคยคิดเลยว่าโลกของเธอจะเลวร้ายลงไปได้มากกว่านี้อีก
จ้าวโม่ซีมีลูกกับต้วนหลิงอี้...
เขาทำให้ผู้หญิงคนอื่นท้อง...
เธอแทบหายใจไม่ออก
จู่ ๆ ก็โน้มตัวลงข้างแปลงดอกไม้และขย้อนออกมาอย่างหนัก
ท้องไส้ราวกับถูกเครื่องปั่นเกลียวบดขยี้จนเธออาเจียนจนหน้าซีด กรดในกระเพาะแผดเผากระเพาะและลำคอจนเจ็บแสบ แต่เธอก็ยังหยุดอาเจียนไม่ได้
ไม่รู้ว่าเจ็บท้องหรือเจ็บหัวใจ
ความเจ็บปวดนั้นเกินกว่าที่เธอจะทนไหว
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เธอจึงสั่นเทาขณะโทรหาเวินซู