จงเฮ่อถังไพล่มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง สายตาคมกริบไม่เปลี่ยนแปลง
เซิ่งเจิงโจวเงยหน้าขึ้น สีหน้าเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะตอบ
ไม่รู้ว่าเขาเห็นคำพูดนั้นเป็นเพียงเรื่องล้อเล่นไร้สาระ หรือไม่ใส่ใจเรื่องที่เวินซูจะแต่งงานเลยตั้งแต่แรก
จงเฮ่อถังเองก็ไม่ได้ตั้งใจรอฟังคำตอบจากเซิ่งเจิงโจว
เพียงแค่อยากเตือนและตักเตือนเขาสักหน่อย
เวินซูกำลังจะแต่งงานกับคนอื่นแล้ว
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป
วันนี้เห็นทั้งสองคนมาด้วยกัน ตอนนี้เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว บางอย่างก็ควรพูดให้ชัดเจน
จะได้ไม่เกิดความเป็นไปได้อื่นขึ้นภายหลัง
“ดึกแล้ว ประธานเซิ่งกลับไปพักผ่อนเถอะ” จงเฮ่อถังคล้ายแค่นเสียงเย็นชา ก่อนหันหลังเดินเข้าบ้านและปิดประตูแน่นสนิท
ไม่มีทีท่าว่าจะเชิญเซิ่งเจิงโจวเข้าไปดื่มชาสักถ้วย
เซิ่งเจิงโจวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
เขาล้วงมือข้างหนึ่งใส่กระเป๋ากางเกง แล้วค่อยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปยังชั้นสองของวิลล่าหลังนั้น
ห้องหนึ่งเปิดไฟสว่างขึ้น
เขาสูบบุหรี่มวนหนึ่งใต้แสงไฟถนน
สุดท้ายจึงก้าวขาออกไปจากตรงนั้นโดยไม่หันกลับมา
-
เมื่อกลับถึงวิลล่าตระกูลซู
ซูจื้อเหยายังตั้งสติไม่กลับ ใบหน้าซีดเผือด ทั้งที่ยังไม่ถึงวันสารทฤดูใบไม้ร่วง แต่มือเท้าของเธอกลับเย็นเยียบจนทำอย่างไรก็ไม่อุ่นขึ้น
แรงกระแทกมหาศาลทำให้เธอไม่อาจสงบใจคิดได้ว่าควรเดินหน้าต่อไปอย่างไร
เพียะ!
ไป๋เหมยเองก็โกรธจนแทบระเบิด เธอเหวี่ยงกระเป๋าในมือลงบนโต๊ะ
แก้วตกกระแทกพื้นแตกเสียงดังกราว บาดหูเป็นพิเศษ
เธอหอบหายใจ ดวงตาแดงก่ำ “นังสวี่จือหรานนั่นจงใจฉวยโอกาสซ้ำเติมชัด ๆ พูดว่าเธอไม่ใช่คุณหนูตระกูลอวี้ ก็เพื่อกลบเกลื่อนปัญหาของตัวเอง!”