“ประธานอวี้ ทางท่านประธานเหอมีข่าวอะไรบ้างไหมคะ” ซูจื้อเหยาสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับคนผู้นี้ เธอคิดว่าหากรู้ล่วงหน้าว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ก็จะได้เตรียมตัวและวางแผนรับมือไว้ก่อน การรักษาความสัมพันธ์อันดีกับบุคคลเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องเสียหาย
อวี้เหยี่ยนเว่ยละสายตาจากด้านข้างใบหน้าของเวินซู ก่อนจะตอบว่า “ไม่รู้ครับ คุณย่าของผมไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟัง”
แต่เขาก็เข้าใจดี
ด้วยสถานะของคุณย่า บางทีท่านอาจมีช่องทางรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
อย่างไรเสียก็อยู่ในแวดวงการแพทย์เหมือนกัน
คงมีโอกาสได้พบปะกันบ้าง
ซูจื้อเหยาครุ่นคิดขึ้นมา
บางทีเธอควรคิดหาทางทำความรู้จักกับศาสตราจารย์ผู้ลึกลับที่ได้รับการยกเว้นเป็นกรณีพิเศษคนนี้เสียแล้ว
เวินซูไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน
เพราะบรรดาผู้บริหารมหาวิทยาลัยเดินเข้ามาทักทายแล้ว
เผยเสียนก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
ผู้บริหารของมหาวิทยาลัยจิงต้าล้วนมีตำแหน่งอยู่เบื้องบน ทั้งยังมีระดับสูง หลังจากทักทายกันทีละคนแล้ว พวกเขาก็เดินมาหาเวินซูกับเซิ่งเจิงโจว
อธิการบดีเคอมองเวินซู แววตาแฝงความชื่นชมอยู่หลายส่วน “คุณเวิน ได้ยินชื่อเสียงมานาน วันนี้ได้พบตัวจริงเสียที”
เขารู้ประวัติของเวินซูดีอยู่แล้ว
จึงอดตกตะลึงไม่ได้ เด็กสาวอายุน้อยเช่นนี้ ต่อไปต้องไม่ธรรมดาแน่
เวินซูลุกขึ้นอย่างนอบน้อมแล้วจับมือกับเขา “ท่านชมเกินไปแล้วค่ะ”
อธิการบดีเคอพูดกับเวินซูต่ออีกสองสามคำ ก่อนจะหันไปมองเซิ่งเจิงโจวแล้วยิ้ม “ประธานเซิ่ง มีภรรยาที่เก่งกาจและยอดเยี่ยมขนาดนี้เชียวนะครับ”